Białe nad czerwonym

Najlepsze hasła z wyszukiwarki

2012-01-26T23:36:00.000+01:00

Różne drogi przywodzą internautów do mojego bloga. Bardzo nieregularnie śledzę słowa, które po wpisaniu w wyszukiwarkę skierowały tu ludzi. Niektóre zapytania jednak spisałem. Wymiatają do tego stopnia, że trzeba się nimi podzielić. Te pytania i nie tylko pytania, naprawdę doprowadziły do mnie. Zachowałem oryginalną pisownię.

jak chronić czereśnie przed szpakami

jak zadomowic szpaka

jak ciąć sliwkę ęgerę

jaki notes miał indiana jones

wołowina argentyńska śmierdzi

czerwone oko po wypiciu czerwonego wina

biorąc fervex można spozywać alkohol?

"babciu, wstawiłaś wodę?"

"kiedy pociąg w polsce przekracza 100 km/h"

budowa titanica

białe kalesony marzec 2010

i look in" jak subtelnie mu powiedzieć"

czy ladnie jest komus przypomnieć o czyms

jak przypomnieć komuś o swoich imieninach

jiaksie pisze reslink

kieliszek czerwonego dzika archiwum bloga anny

moje oczekiwania wobec kochanej przezemnie osoby

moje uczucia o orle białym na czerwonym tle

myślę, że trzeba dorosnąć translate

najlatwiejsza kukiełki do zrobienia

stare skamieliny seksu

benny hill kim był

białe noire leroy merlin

carlo rossi białe promile

co jedzą gęsi

cena 1 kg gęsiny

ceny nad morzem wrzesien

ceny melonów z korsyki

czy do makro trzeba mieć swoją kartę czy może być pożyczoną

czym kleic akcyze

jak w wawie pisac na czerwono

dawne czerwone płaskie baterie

etykieta na ogórki kiszone

nietypowe wiązanie sznurówek w bucie

fotel bujany z podnóżkiem biały bella rosa

co biale to biale co czerwone to czerwone

A oto piątka, która ujęła mnie szczególnie:

czerwona porzeczka sen tlumaczenie

gdzie można kupić białe kalesony w warszawie

jak robic wino w sredniowieczu

podroby - riesling nie odpuszcza

czy resling jest naprawdę

Mam nadzieję, że choć część pytających znalazła u mnie odpowiedzi na nurtujące ich pytania. Zwłaszcza osoba poszukujących białych kalesonów oraz starych skamielin seksu:-) Moim prywatnym zwycięzcą jest jednak przepełnione niepokojem pytanie: "czy resling jest naprawdę".

Kilka wspomnień z 2011 czyli Wino Roku

2012-01-24T00:26:00.001+01:00

Czas wszelkich plebiscytów, wybierających w każdej dziedzinie jakieś NAJ roku, już dawno za nami. Ja się trochę zgapiłem, a po prawdzie to nie bardzo miałem czas na cokolwiek. Nie znaczy to jednak, że nie wspomnę kilku wypitych w minionym roku win, zwłaszcza, że wiele z nich nie pojawiło się na blogu, co nie znaczy, że kiedyś się nie pojawią. Wymienione wina, nawet jeśli są dalekie od obiektywnej doskonałości, to zapadły mi w pamięć najbardziej i wywołały najwięcej dobrych emocji. Zatem uczciwiej byłoby powiedzieć, że nie są to najlepsze wina jakie piłem w 2011, ale z pewnością najlepiej zapamiętane.

WINO BIAŁE

1. Blanka 2010, Winnica Płochockich

Bez dawania żadnych forów za polskość. Po prostu rewelacyjne wino. Uczciwie uprzedzam, że pierwszy kieliszek nie powala na łopatki, trzeba się z butelką zaznajomić przez dłuższy czas. W konkursach przegra, pite na spokojnie zniewala.

2. Westhofener Kirchspiel Riesling Spatlese 2001, Groebe

Ma wszystko to za co kochamy Rieslingi: dobre pochodzenie, dojrzały wiek, miłą słodycz. Wino kompletne. Warto przy okazji Rieslingów wspomnieć o Kabinett Pruma w wyśmienitej cenie.

3. Terre Arse Marsala Vergine, Cantine Florio

Doskonały przykład, że w Marsali robią też wina wybitne. Okazało się, że pił je również Jongleur, oto Jego opis, mi zabrakło samodyscypliny.

WINO CZERWONE

1. Morgon 2010, Marcel Lapierre

Wino zdecydowanie zasłużyło na opis i pewnie przy kolejnej butelce pojawi się tutaj. Niewiarygodne, że w Beaujolais można zrobić tak genialne i bezkompromisowe wino. Zasłużony medal brązowy przyznany przez Magazyn WINO. W linku opis W.Bońkowskiego.

2. Chateau Citran 1975

Zaskakująco żwawy staruszek. Na niektóre wina warto czekać tak długo.

3. Pinot Noir 2009, Winnica Jaworek

Wino pyszne, ale wybrałem je tu bardziej z przyczyn jego wyjątkowych właściwości, o których mam nadzieję kiedyś tu napisać. Ciekawskich proszę o cierpliwość:-)

NAJLEPSZA RELACJA CENA/JAKOŚĆ

Cieszy mnie, że naprawdę było w czym wybierać, na rynku jest coraz więcej sensownych win do dwóch dych. U mnie wygrał nowozelandzki Hans Greyl Sauvignon Blanc z 2010 roku, oczywiście z Biedronki:-)

NAJCZĘŚCIEJ PIŁEM

Od 2010 roku Cardeal zdążył zmienić nazwę na Catedral ( dla bardziej wierzących), co podpowiada jeszcze więcej pyszności. Nienudzące się wino codzienne.

AKTYWNOŚĆ W POLSKIM INTERNECIE

Trochę się działo. Kuba wymyślił Winne Wtorki i od tego czasu uprawiamy, bardziej lub mniej regularnie, picie i pisanie grupowe. Inny Kuba założył blog Kontretykieta i zawstydził wszystkich poziomem winopisania. Najwięcej ożywczego fermentu wzbudził jednak serwis DO TRZECH DYCH, na którym trójka przyjaciół opisuje wina z najbardziej dostępnych cenowo półek. Bez zadęcia, świeżo i użytecznie. Nie zawsze się z nimi zgadzam, ale czytam zawsze i trzymam kciuki. Strona roku!

REGION ROKU

Dolina Loary

Świetnie jest zadziwić się czymś co teoretycznie znamy. Pijałem wina z Loary jakoś tam regularnie, ale nigdy tak nałogowo jak w minionym roku. Z jednej strony żałuję, że tamtejszą czerwień odkryłem tak późno, z drugiej być może trzeba było dorosnąć.

WYDARZENIE ROKU

W tym przypadku raczej powinno się mówić o wtopie roku. Najgłośniej w ubiegłym roku o winach było przy okazji kompromitującego i kłamliwego wystąpienia R.Sikorskiego dotyczącego win polskich. Jedynym plusem całej sytuacji jest fakt, że sporo osób się dowiedziało, że w PL wina się produkuje. Opis sytuacji na blogu W. Bońkowskiego oraz w FourSensesTV, a dla bardziej leniwych w moim komiksie.

***************************************************************************************************************
Nie będę pisał o planach na rok 2012. Jak coś zaplanuję, to się i tak nie spełnia. Jakieś marzenia i fascynacje jednak są i jak siły pozwolą, to będę się nimi tu dzielił. Niewykluczone również, że powstanie jakaś inna, rozsądniejsza strona. Notki, które tu wrzucam są niemal zawsze obarczone sporym wpływem wina ( zerknijcie na godziny umieszczeń ), chyba pora napisać też czasem coś na trzeźwo:-)

Porto Tawny z Biedronki

2012-01-17T11:57:00.000+01:00

SMACZNE-, 20 PLN
Ledwie Deo obśmiał opisywanie przez blogerów win średniopopularnych, a już Sstar, jakby na potwierdzenie posta Deo, zaproponował na kolejny Winny Wtorek wina określane zdecydowanie niemainstreamowym terminem gemischter satz. Z grubsza rzecz biorąc słowa te mówią nam, że grona różnych odmian rosną wspólnie i takoż są dalej przetwarzane. Winni wtorkowicze różnie na pomysł zareagowali, mi się spodobał. Gemischter satz jest symbolem winiarskiego nienabzdyczenia się, traktowania spraw normalnie. Zupełnie jak kiedyś gdy piłem we Włoszech wyśmienite wino od chłopa i spytałem z jakich winogron powstało. Zdziwiony odparł, że z tych co zawsze tu rosły...
Wracając zaś do gron żyjących w błogiej komunie, to trzeba powiedzieć, że taka nieuszeregowana wolność najpopularniejsza jest w Austrii, Alzacji oraz w Portugalii. Nie chcąc przykładać ręki do obumierania Winnych Wtorków zakupiłem ( zresztą za radą Sstara ) najprostsze biedronkowe Porto. Pojęcia nie mam z czego powstało. Kontretykieta na ten temat milczała, a strony producenta zabrakło. Jedyne czego się dowiedziałem to fakt, że zrobiła je dla Biedronki firma Symington, szerzej znana ze swego świetnego Porto Graham's. Trzeba przyznać, że i z tym Porto wstydu nie było. Alkohol na poziomie, który nie przeszkadza, fajne aromaty pestkowej wiśni oraz śliwki plus klej do modeli samolotowych. Nie jest to może wyjątkowy szał, ale gdy pierwszy śnieg za oknem sprawdza się zaskakująco uczciwie. 10-letnią konkurencję z Lidla wyprzedza o trzy długości. Warto.
Koledzy próbowali ambitniej:
Jongleur
Sstar
Sstar2

DE CHANCENEY BRUT EXCELLENCE 2006

2012-01-03T23:49:00.000+01:00

Prościutkie zadanie wyznaczył Gabriel na aktualny Winny Wtorek. Mieliśmy opisać bąbelki. Wieloma sprawami można wytłumaczyć swoje blogowe lenistwo, ale na pewno nie tym, że nie piliśmy w ostatnich dniach czegoś musującego. W końcu choćbyśmy nie wiem jak omijali Sylwestra, to coś strzelającego otworzyć trzeba było. Zatem z podmiotem notki nie miałem problemu, gorzej wyglądało z samym obserwatorem, czyli mną. Niewykluczone, że jakiś wpływ na moją marną percepcję miał fakt wypicia z Przyjaciółmi czterech butelek wina jeszcze przed kluczową godziną. Na czas Północy zachowałem pięcioletnie musujące Vouvray z Doliny Loary, którą ostatnio odkrywam na nowo. Vouvray wypiłem w sytuacji najbardziej ludycznej z możliwych - z Sąsiadami na ulicy podczas puszczania fajerwerków. Efekt jest taki, że choć próbowałem wczuć się w aromaty wina ze zdjęcia, to dzięki sztucznym ogniom pachniało mi ono wyłącznie siarką. Może kiedyś znajdę chęci, by bardziej świadomie go spróbować. Zakładam jednak, że było świetne :-) , a z pewnością w ogóle nie kacogenne. Po raz kolejny okazało się, że wybór wina na Sylwestra jest sprawą wtórną, podstawa to dobre towarzystwo.
A oto notki kolegów bardziej świadomie pijących bąbelki:
DO TRZECH DYCH
WINNE PRZYGODY
CZERWONE CZY BIAŁE
UNCLE MATT
SSTARWINES
WINNICZEK

SZCZĘŚLIWEGO NOWEGO ROKU!!!

Alternatywa dla kafelków

2011-12-19T23:39:00.003+01:00

Skonstruowanie pokracznej dość szafki ze skrzynek po winie nie zatrzymało mojego zapędu w "upiększaniu" mieszkania. Tym razem wyzwaniem była przestrzeń pomiędzy szafkami kuchennymi standardowo dekorowana kafelkami. U mnie w sumie jest podobnie, tylko kafelki dość spore, nieregularne ( również jeśli chodzi o grubość ) i z drewna zamiast z ceramiki. Fajna zabawa, polecam!

Dary z Lidla

2011-12-12T23:45:00.000+01:00

Lidl przestał mnie tylko poić, teraz wzięli się również za karmienie. Otrzymałem w prezencie z Lidla gustowny koszyk zawierający trzy wina oraz całe mnóstwo smakołyków prezentowanych jako świąteczne wyroby delikatesowe. Rozpakowując paczkę uśmiechnąłem się z wdzięcznością, osoby znające mnie wiedzą, że bardziej niż wypić lubię tylko zjeść. Tyle, że w Lidlu tego chyba jednak nie wiedzą, skąd zatem pomysł żeby dołączyć do win spożywkę? Wdzięczność przeszła w zakłopotanie, a zakłopotanie wręcz w podejrzliwość. Odrzuciłem jednak brudne myśli; nie wierzę, aby Lidl był tak nierozsądny by podkopywać dobre relacje z blogerami jakąś zawoalowaną quasi łapówką. Zresztą i o mnie by nie świadczyło najlepiej gdybym dał się kupić za paczkę orzeszków:-)
Wracając, już odrzuciwszy podejrzliwość, do zawartości koszyka. Rioja Soligamar Reserva 2007 od poprzedniego wpisu nie zdążyła się zmienić, zatem odsyłam do starej notki. Może dziś byłbym mniej surowy i jakiegoś małego plusika bym jeszcze dorzucił.
Nowozelandzkie Sauvignon Blanc Cimarosa 2011 za 25 złotych okazało się winem słabiuteńkim. Pomimo doskonałego regionu - Marlborough i aktualnego rocznika, wino nie dało wiele radości. Silna kwasowość, dużo aromatów agrestowych oraz winogronowych, jakoś słabo poskładane wszystko, mocno nienaturalne. To nie tak, że wina się nie dało wypić, ale porównania z tańszym o dychę biedronkowym Hans Greyl nie wytrzymuje.
Na deser, niemal dosłownie, spróbowałem 10-letniego Porto Tawny Armilar za 40 PLN. 10-letnie Porto w tej cenie to towar absolutnie nieosiągalny, nawet "zwyczajne" kosztują drożej. Co z tego skoro te tańsze i młodsze również o wiele lepiej smakują. 10-letniemu Armilarowi na plus zapisuję niewyczuwalny alkohol. Oprócz tego więcej zalet nie znalazłem. Dominują aromaty Butaprenu przykrywające wszystko inne. Chcąc dać winu setną szansę dowąchałem się zapachu pączków, ale to tak trochę na siłę. Potężne 20% wino i jeszcze potężniejszy zawód.

Czy taki krytyczny opis znaczy, że nie znalazłem jasnych punktów w podarowanym mi koszyku? Wręcz przeciwnie! Produkty spożywcze, na które na początku notki trochę frymaczyłem, okazały się nad wyraz smaczne. I makarony smakowe i krem orzechowy i syrop z orzechów laskowych i przede wszystkim orzeszki Macadamia są bez wątpienia godne polecenia. Całą ofertę znajdziecie w tym linku. Nie chcę tu budować skomplikowanych konstrukcji, że Lidl jest mocniejszy w spożywce, choćby i noszącej znamiona luksusu, niż w winach. Nie, po prostu wina z tego koszyka znacznie mniej mnie zachwyciły niż na przykład lidlowe Barolo. A ich winną ofertę będę śledził choćby przy okazji wpadania do sklepu po orzeszki.

Quindals 2007

2011-12-10T21:20:00.000+01:00

WYŚMIENITE-, 58 PLN
W dzień El Clasico dobrze jest się napić wina hiszpańskiego, a jeszcze lepiej katalońskiego. Mi się trochę trafiło, bo zostałem obdarowany butelką przez firmę Prados. Choć Hiszpanię pijam z umiarkowanym entuzjazmem, to widząc wino Quindals na początku mocno mi się uśmiechnęły oczy. Prześliczna, trochę małoksięciowa, etykieta - elegancka, ale z dystansem do samej siebie, znaczy zapowiada się dobrze. Kontretykieta niestety przyprawiła mnie o zgrzytanie zębów - kolejne południowe wino z przesadzonym, bo 15% alkoholem, do tego niemal obowiązkowy dla Hiszpanów rok w beczce. Chcą nie chcąc otworzyłem i ... pełne zaskoczenie. Uderza przeogromna siła owocu - jeżyny, porzeczki, borówki. Niby aromaty standardowe, ale w wyjątkowym bogactwie. Prawdziwym zaskoczeniem był jednak wysoki alkohol z etykiety, bo niemal niewyczuwalny. Owszem, czuło się, że wino ma sporo ciałka, ale na pewno nie było to przeszkadzające. Wszystko bardzo spójne, jakby grało w jednej orkiestrze: i owoc i beczka i alkohol. Chcąc określić wino jednym słowem najlepiej powiedzieć o nim, że jest megasoczyste, zdecydowanie warto.

Les Terrasses Rigal 2008

2011-12-06T23:42:00.000+01:00

SMACZNE, 29 PLN
Cieszy mnie przywracanie przez Nowy Świat mody na szczepy nieco zapomniane. Jedni odświeżyli Syrah, inni Carmenere, kolejni Tannata, a Argentyńczycy Malbeca. Pewno gdyby nie Nowoświatowcy, to we Francji wciąż byśmy nie mogli przeczytać na etykietach co pijemy. Z drugiej strony w Nowym Świecie lubią wulgaryzować wiele win. Czasem warto więc wrócić do korzeni.
W przypadku Malbeca, którego jako bohatera Winnych Wtorków zaproponował Mariusz, jest to region Cahors. Z zakupem argentyńskiej wersji Malbeca problemów nie ma wcale, Cahors jednak jawi się jako dinozaur. Nie mając zbyt wiele czasu musiałem brać co było, a był Rigal z 2008 roku. Nie da się uniknąć porównywania tego wina do Malbeców z Ojczyzny Tanga. Rigal z Cahors ani nie był tak intensywnie czarny, ani tak mocny w nosie, alkoholem też nadmiernie nie szpanował. Szczerze mówiąc wydał się dość nijaki. Ale to tak tylko na pierwszy łyk. Potem weszły sympatyczne aromaty jeżyny i czarnej porzeczki plus obezwładniająca soczystość. Wypiłem butelkę szybciutko i do tego z dużą frajdą. Z argentyńskimi Malbecami męczę się przez długie godziny. Ale trzeba przyznać, że reklamówki winiarstwo argentyńskie ma przednie ( tą już kiedyś umieszczałem, ale jest cudna ).

Koledzy z Winnych Wtorków też pili Malbeki:
Uncle Matt
Czerwone czy białe ( śledźcie na FB, zaraz ruszy konkurs )
Winne Przygody
Środkowa półka
Winniczek ( piliśmy to samo, choć wrażenia różne )

Gewurztraminer Arthur Metz 2010

2011-12-04T23:06:00.000+01:00

SMACZNE =
Gewurztraminer dla początkujących, idealny na pierwszy kontakt z tymi winami. Można się na nim uczyć książkowych cech szczepu. Pełen aromatów płatków róż, owoców liczi i może trochę przypraw. Ciężkawy i przysadzisty pomimo niskiego jak na tę odmianę alkoholu - 12,5%, kwasowość niziutka bliska półwytrawności. Uczciwie można polecić to wino wszystkim zaczynającym swoją winną przygodę. Jeśli jednak ktoś wypił w życiu więcej niż 20 butelek Gewurza, lepiej niech je omija, zawiedzie się. Próżno w nim szukać niuansów, wgryzania się w terroir czy stylu winiarza, o czym traktuje najnowszy numer Magazynu WINO.

Wino piłem dzięki uprzejmości Makro, w którym jest dostępne.

Zabawy z ogniem

2011-11-28T22:39:00.000+01:00

Kiedy w butelce zostaje tak mało wina, że nie wiadomo komu je rozlać, można się zabawić. Filmik, jak to w polskim kinie - nic się nie dzieje, ale końcówka jest zaje, dotrwajcie.

A jako ekstra bonus widać moją dłoń, wczorajsze wino i kawałek szafy:-)

Oczywiście zabawę podejrzałem w Sieci.

Saint Joseph Deschants M.Chapoutier 2009

2011-11-27T23:18:00.000+01:00

WYŚMIENITE, 39 PLN
Chapoutier to winnica, której udało się połączyć wielkość wieloryba z bardzo wysoką jakością. Niestety win sygnowanych tym nazwiskiem nie pijam zbyt często, zwyczajnie mnie nie stać. Dlatego widząc, że mogę kupić poniżej 40 złotych wino ze świetnej apelacji, chwilkę przecierałem oczy. Nie znalazłem informacji o tym, że jest to promocja, wino nie było absolutnie zepsute, zatem okazja. Albo pomyłka sklepu, ale o tym nie miałem odwagi informować sprzedawców. W tym ostatnim utwierdza mnie cena ze strony producenta - 15 Euro.
Samo wino smakowało mi bardzo, ale chyba spokojnie mógłbym ( gdybym miał lepsze warunki i mniejsze łakomstwo ) na nie parę lat zaczekać. Pachniało jak to Syrah pachnie - pieprz, przyprawy jeżyny. Niby bez rewelacji, ale wszystko elegancko i jakoś tak spokojnie ułożone. Po prostu przepyszne wino.

A dla lubiących filmiki poniżej zdjęcia winnic Chapoutier.

M.Chapoutier : fin from GFILM on Vimeo.

Teperberg Silver Sangiovese 2009

2011-11-23T23:56:00.000+01:00

FATALNE
Duża ciekawostka. Zmielone drewno, a może wręcz drzewo, rozpuszczone w winie. W życiu czegoś takiego nie piłem. Pozostaje tylko pytanie czy zrobił je jakiś niedouczony winiarz czy raczej szalony bednarz chcący zobaczyć jak drewno wpływa do butelki. Jestem pewien, że gdyby zalać winem drewniane stateczki umieszczane przez hobbystów w butelkach, to i tak równie silnych aromatów dębiny nie dałoby się osiągnąć. Nie pachnaiło absolutnie niczym innym, choć producent bredzi o aromatach kwiatowych, owocach leśnych i korzennych akcentach. Swoją drogą ten produkt może odnieść sukces rynkowy, wystarczy nieco zmienić jego pierwotne przeznaczenie n.p. na:

preparat służący do konserwacji podłóg wykonanych z drewna egzotycznego
substytut wiórów dębowych używanych przez niektórych winiarzy; trzy krople nadadzą winu krągłość na poziomie Crianzy
odświeżacz zapachowy do toalet o zapachu leśnym

Twarzą reklamową produktu mógłby zostać Pinokio albo Grzegorz Rasiak.

Kilka tygodni temu, przy okazji Winnych Wtorków, koledzy pili o wiele lepsze Sangiovese spoza Toskanii:
Viniculture
Winniczek
Środkowa półka
Sstarwines

Julienas Antoine Barrier 2009

2011-11-22T23:47:00.000+01:00

SMACZNE+, 26 PLN
Niektórzy utyskują, że wsiowe święto Beaujolais Nouveau, które obchodziliśmy w zeszły czwartek, zdemolowało cały region Beaujolais. Malkontenci nie dostrzegają, że obok naprawdę sympatycznej zabawy zyskaliśmy coś jeszcze. Otóż poważne wina z tego regionu muszą płacić karę za wybryki swego najmłodszego dziecka w myśl zasady: "za szkody wyrządzone przez dzieci...". Reputacja rodziców nieco spada ( totalnie niesłusznie! ), a za spadkiem reputacji podąża również spadek cen. Dzięki temu możemy napić się win zupełnie wyjątkowych za grosze niemal. Łowcy promocji zdecydowanie powinni penetrować półki z winami z Beaujolais. W moje ręce trafiła butelka Julienas z jednego z dziesięciu Cru Beaujolais. Pyszne, świeżuteńkie, łatwe w piciu, ale jednocześnie intrygujące. Aromaty gumy balonowej, fiołków, maliny, porzeczki i cynamonu. Do wypicia jednym haustem. Nie mam wątpliwości, że gdyby je opakować w bardziej medialną apelację mogłoby kosztować znacznie więcej. Dla winiarzy bieda, dla klientów okazja.

Przy okazji Winnych Wtorków całą baterię bożolaków testował Mariusz.

Vinya Carles Crianza 2007

2011-11-21T23:30:00.000+01:00

SMACZNE, 20 PLN
Priorat jest jednym z symboli współczesnego winiarstwa hiszpańskiego. Region, który wyskoczył niczym królik z kapelusza. Zamiast mozolnie piąć się po pięterkach winiarskiej sławy od razu wskoczył do Ligi Mistrzów. Z błyskawicznym sukcesem win z Prioratu mógł się równać tylko równie szybki wzrost cen. Wzrost do pewnego stopnia pozostający pod kontrolą. Apelacja Priorat jest niewielka, a wydajność zbiorów jest legendarnie niska. Zatem pole dla ewentualnych "łamistrajków" chcących zaproponować tanie wina z Prioratu jest stosunkowo niewielkie. Tym bardziej byłem zaskoczony po otrzymaniu z Lidla wina z tamtego regionu za niecałe 20 złotych. Węszyłem zagrywkę marketingową w stylu "przyciągniemy klienta tanim Prioratem, a nadrobimy to sobie sprzedając kilka jogurtów". No cóż, jeśli rzeczywiście taka była strategia dyskontu, to raczej jednorazowa. Vinya Carles nie ociera się nawet o wielkość, głębię i wielotorowość win ze swojego sąsiedztwa. Absolutnie nie można na jego podstawie wyrabiać sobie zdania o regionie. Abstrahując jednak od apelacji, trzeba przyznać, że jest to wino po prostu bardzo smaczne i nieźle zrobione. Wyraźnie owocowe, z akceptowalnymi nutami beczkowymi i rewelacyjnie wtopionym wysokim (14,5%) alkoholem. Po delikatnym schłodzeniu piło się je z dużą przyjemnością. Polecam je wszystkim chcącym spróbować rześkiej Hiszpanii i wszystkim, którzy chcą zmieścić się w dwóch dyszkach za butelkę wina. Ale jeśli ktoś chce zacząć przygodę z Prioratem, niech na start wybierze inną butelkę.

Rioja w Lidlu

2011-11-20T23:30:00.000+01:00

Dziś jest szczęśliwy dzień dla Hiszpanów - po siedmiu latach pożegnali socjalistów Zapatero. Nowym premierem ma zostać urodzony w Santiago de Compostella Mariano Rajoy. Warto to uczcić butelką Riojy. Tym bardziej, że miasto rodzinne Rajoya niemało zrobiło dla wypromowania win z Riojy. Pielgrzymi zmierzający do grobu Św. Jakuba posilali się między innymi tymi winami, a swoją dobrą o nich opinię nieśli w cały ówczesny świat.
Minęło kilka wieków i sława dotarła również do polskich sklepów Lidl. Jak widać Lidl konsekwentnie wprowadza do sprzedaży wina z regionów z najsilniejszymi markami. I konsekwentnie chce, żeby kosztowały jak najmniej, choć w przypadku nowych win z Rioja nie można mówić o cenach dumpingowych. Przyznam, że gdybym nie dostał tych win w prezencie od Lidla ( dziękuję! ), to w życiu bym po nie nie sięgnął. I to ne tylko dlatego, że hiszpańskie nie są winami z moich marzeń. Obie butelki, przez zawieszki na etykietach, mocno podpierają się ocenami Parkera. Jednych to może kokietować, innych, znających upodobanie R.Parkera, niekoniecznie.

Soligamar Reserva 2007 za 50 PLN jest winem wyraźnie przyciężkim. Dwa lata leżakowania w nowej beczce zrobiły swoje. Ma silne aromaty jeżyn oraz porzeczki, a także wanilię i aromaty tostów. Nie ma rzecz jasna nic w tym złego, ale jest zwyczajnie nieciekawe. Rozumiem, że Reserva za 50 złotych, to niemal okazja, ale ja w tej cenie chętniej sięgam po krócej beczkowane i z reguły ciekawsze Crianzy.
Znacznie bardziej interesująca była druga Rioja z Lidla - Saxa Loquuntur Uno z 2009 za 25 złotych. Wino nie zostawiło swojego życia w beczce, spędziło w niej zaledwie kilka miesięcy. Jest żwawe, przyjemnie owocowe, ciut kwiatowe ( fiołki ). Może wielkiego szału z tą tańszą Rioją też nie ma, ale od Reservy jest zdecydowanie smaczniejsze.
Jeśli jednak chcecie spróbować naprawdę pysznego wina z Hiszpanii za zupełne grosze, to poczekajcie do wpisu jutrzejszego.

Rondo 2009 Pałac Mierzęcin

2011-11-15T23:30:00.000+01:00

SMACZNE+
Nie będę pisał o ostatniej Gali Magazynu Wino. Nie dlatego, że uważam tę imprezę za nieistotną, wręcz przeciwnie. Po prostu inni opisali to i sprawniej i szybciej. Dla zainteresowanych lista medali jest w tym linku. Pochylę się ( ulubione słowo politycznej nowomowy ) jednak nad jednym winem, którego spróbowałem przy tej okazji. Podczas Gali swoje stanowisko miała winnica Pałacu Mierzęcin. Stanowisko służyło chyba bardziej podkurzeniu zwiedzających niż autopromocji. Okazało się, że wina sprzedają się na tyle dobrze w samym Pałacu, że ich twórcy nie muszą ich sprzedawać na zewnątrz. Słowem jeśli chcecie spróbować tamtejszych win, to musicie dojechać do Mierzęcina albo na Galę MW. Ja nieświadomie skorzystałem z łatwiejszej drogi. Zaserwowano mi trzy wina białe, wszystkie dość podobne do siebie. Czyżby siła siedliska? Wina dość dziwaczne. Wewnątrz każdego z nich była zupełnie rozjechana kwasowość ze słodyczą i owocem. Zupełnie jakby występowało kilka win w kieliszku. Nie umiem powiedzieć czy była to wada czy cecha. Po kieliszku degustacyjnym ciężko wyrokować. Na pewno warto by się było im przyjrzeć na spokojnie w warunkach domowych. Po białasach poczęstowano mnie polewanym spod lady Rondem z 2009 roku. I to już było objawienie. Ronda nie lubię, a miłości polskich winiarzy do tej odmiany nie rozumiem i nie podzielam. Piłem do tej pory dobre ( nawet bardzo! ) Rondo jeden raz. Mierzęcińskie było drugim. Dominowała w nim beczkowość intensywna, ale nie przesadzona. Dużo gładkich nut czekoladowych i kakao. Fantastycznie układało się w ustach, piło się z prawdziwą radością. Wynika z niego nauka dla naszych winiarzy, jeśli chcecie bawić się z Rondem, inwestujecie też w drewno - warto! Nie będę bajdurzył, że warto dla tego wina pół Polski przejechać i odwiedzić Mierzęcin, ale jeśli będziecie w okolicy, to zawadzić z pewnością warto.

Przy okazji Winnych Wtorków inne rodzime wina pili:
Jongleur
Uncle Matt
Czerwone czy białe

Blanka Winnica Płochockich 2010

2011-11-11T23:23:00.001+01:00

WYBITNE-, 50 PLN
To było dobre Święto Niepodległości. Najpierw Bieg Niepodległości ( w moim przypadku raczej trucht ), potem gąska, wypada zatem dzień ukoronować kilkoma słowami o rodzimym winie. A zdecydowanie jest o czym. Ostatnio wypiłem półtorej buteleczki wina Blanka z Winnicy Płochockich. Pierwsze wino z nieco odświeżoną etykietą z tejże winnicy. Aby oszczędzić przynudnych wstępów powiem od razu, że nic pyszniejszego Made in Poland jeszcze nie próbowałem. Wino absolutnie kosmiczne, choć na większości masowych degustacji by pewnie poległo. Jego cienkość i cherlawa budowa sprawia, że przy pierwszym łyku mamy wrażenie próbowania Cisowianki Perlage. Z tym winem trzeba się na spokojnie zaprzyjaźnić w domu. Aromatów ma tak dużo, że nie wiadomo, które wybrać najpierw. Są guma balonowa, nafta, brzoskwinia, czarna porzeczka, pełno kwiatów, a na koniec smak spalonego drzewa. Nie miałem do tej pory pojęcia, że można tak przeciwstawne aromaty zmieścić w jednym winie. A wszystko współgra ze sobą idealnie. Osoby kochające Rieslingi polubią to wino, miłośnicy Gewurza go nie odrzucą, może być interesujące nawet dla wielbicieli beczkowego Chardonnay (niskoalkoholowego). Pozycja absolutnie obowiązkowa.
Dodajmy, że wino powstało w trudnym 2010 roku.

Kutjevo Grasevina 2009

2011-11-06T23:40:00.000+01:00

SMACZNE+
Makro ma stalowe nerwy. Różnie ( częściej słabo ) opisuję ich wina, na warsztaty nie przyjeżdżam, a oni wciąż jeszcze nie skreślili mnie ze swej listy. Dzięki temu otrzymałem z Makro flaszkę wina, z regionu przeze mnie zupełnie nieznanego. Kutjevo jest podobno najlepszym winiarsko regionem chorwackiej Sławonii, zaś Grasevina jest odmianą najlepiej tam się udającą. Znaczy po gwiazdorsku będzie, pomyślałem. Blichtru dopełniła wypaśna skrzyneczka z akcesoriami młodego winomaniaka, w której buteleczka przyjechała. Z podpisu na skrzynce dowiedziałem się, że importuje je Guccio Domagoj . Przyznam, że otwierałem butelkę bez większych nadziei, bo nieznana odmiana i region, bo akcesoria, a na koniec jeszcze ten Guccio. Tymczasem Grasevina okazała się winem wyjątkowo zgrabnym. Pijąc ją miałem wrażenie przechadzania się po pobliskim targu. Całe mnóstwo aromatów dojrzałych jabłek, może gruszek, moreli. Raczej z gatunku tych pełnych, nie przepływających przez usta. Wino bardzo jesienne, idealnie skrojone pod tegoroczny, pięknie słoneczny, listopad. Trochę nostalgiczne, ale do smuty jesiennej mu daleko. Zdecydowanie warto.

Amarone z Lidla kontra Amarone z Makro

2011-11-05T20:51:00.000+01:00

Za sprawą artykułu na stronach Gazety dowiedziałem się, żedyskonty dopieszczają blogujących o winach Polaków. Artykuł był najdelikatniejujmując taki sobie, ale niemało prawdy zawierał. Rzeczywiście ostatnio Lidlzauważył, że strategia marketingowa zapoczątkowana przez Makro ma sens i teżwysłał kilku osobom swoje nowości. My pewnie i tak byśmy część z tych winkupili, ale fajno, że ktoś to zrobił za nas otwierając dość hojnie swój portfel.Dzięki temu mogłem zabawić się z Przyjacielem w porównanie dwóch butelekAmarone – Lidlowskiego i z Makro. Zacznę od plusów. Żadne z nich nieprzypominało krążących po rynku karykatur tego pysznego wina. Nie miały żadnych17% alkoholu czy aromatów łatwych w piciu, kojarzących się bardziej z Primitivo, ale nietypowych dla tegowina. Wina postawiliśmy obok siebie, etykiety bardzo podobne to i potraktowaliśmy je identycznie. Przyznam, że nie spodziewałem się tak diametralnej różnicy. Amarone z Lidla smakowało jak stosunkowo niedrogie, ale jednak uczciwie zrobione wino. Pełne aromatów śliwkowych, czarnej porzeczki oraz czereśni. Dobre, choć jednak bez zachwytów. Nie było w nim żadnego drugiego dna tak oczekiwanego gdy otwiera się butelkę wina do medytacji. Wino kosztuje 78 złotych, za te pieniądze można przebierać w najlepszych Valpolicellach Ripasso, wiele z nich okaże się o niebo ciekawszych. Jeśli ktoś jednak koniecznie chce mieć odhaczone wypicie Amarone, to po spróbowaniu wina z Lidla nie powinien czuć się oszukany. Inna sprawa, że nie po to pije się wina z najwybitniejszych apelacji, aby je tylko zaliczyć.
Ewentualne niedociągnięcia Lidlowego Amarone Tenuta Pule przykryło z nawiązką Amarone Altane z Makro. To wino to głęboka pomyłka. Owszem aromaty dojrzałych czy suszonych owoców pojawiają się, ale dopiero po przedarciu się przez opary alkoholu. To wino zwyczajnie wódką pachniało. Jakby ktoś dolał spirytusu do świątecznego kompotu. Duże rozczarowanie. Nie potrafię go polecić za żadne pieniądze, niestety. No chyba, że ktoś chce dolać je do świątecznego bigosu.

Dragons' Den

2011-10-31T21:39:00.000+01:00

Nie oglądam regularnie telewizyjnego programu DRAGONS' DEN - JAK ZOSTAĆ MILIONEREM. Może szkoda, bo dopiero z drugiej ręki dowiaduję się o wyjątkowych odcinkach, raz Deo linkował do programu o szczupaku - to trzeba zobaczyć!!! Dragons' Den jest programem, w którym ludzie poszukują inwestorów chcących sfinansować ich pomysły biznesowe. W ostatnim odcinku Grzegorz Hajdarowicz zdecydował się zainwestować w winnicę Pawła Nowaka. Nie będę tu opisywał niuansów biznesowych przyszłego partnerstwa obu panów. Zaskakującym warunkiem jaki postawił p. Hajdarowicz było przeniesienie winnicy do podkrakowskich Karniowic, gdzie sam ma dom. Ku mojemu zaskoczeniu pan Paweł Nowak na taki warunek przystał niemal bez mrugnięcia okiem. Dla mnie to jakiś kosmos! Nigdy w Karniowicach nie byłem, podejrzewam, że pan Nowak również. Nie mam zatem pojęcia czy są tam odpowiednie siedliska do nasadzeń winorośli. Bez wiedzy o dogodnych bądź niedogodnych warunkach nie odważyłbym się ryzykować na granicy hazardu.
Cały program pokazuje smutną prawdę o bardzo wielu ( obawiam się, że wręcz większości ) polskich winnic. Przyszli winiarze najczęściej wsadzają sadzonki gdzieś za domem, albo na polu, które odziedziczyli po dziadku. Jak widać inwestycja w winnicę może też być swego rodzaju kaprysem osoby zamożnej. Ze świadomym wyborem działki ma to niewiele wspólnego. Za amatorskim "wyborem" miejsca zwykle podąża równie amatorski wyrób wina. W ten sposób zamiast propagować polskie winiarstwo raczej pracuje się na złą opinię naszych prawdziwych, świadomych winiarzy. A potem słyszy się krytyczne opinie o naszych winach wygłaszane nawet przez polskich ministrów...

Orzada Carignan 2008

2011-10-30T23:48:00.000+01:00

WYŚMIENITE, 70 PLN
Zaskakuje mnie jak śmiało po kolejne szczepy rdzennie europejskie sięga się w Nowym Świecie. Zwłaszcza jeśli chodzi o odmiany, które w Europie stanowią zazwyczaj jedynie składnik kupażu. Sztandarowym przykładem jest epizodyczne we Francji Carmenere, z którego Chilijczycy uczynili swą odmianę narodową czy obecnie bardziej kojarzący się z Argentyną niż z Cahors szczep Malbec. Skoro udało się z Carmenere i Malbekiem, to czemu nie szukać dalej? Zdarzyło mi się już kilka razy pić południowoamerykańskie Petit Verdot, ostatnio na stole stanęła flaszeczka czystego Carignan z Chile. Przede wszystkim totalne zaskoczenie, czy to naprawdę wino z winogron? Aromaty zdominowały czerwona porzeczka i aronia, a ściślej koncentraty z tych owoców. Strach było brać wino w usta, spodziewałem się bardziej kolejnej wersji Nalewki Babuni niż wina. Na szczęście w ustach wino okazało się jak najbardziej wytrawne, wręcz cierpkie. Nos z ustami mocno się rozjechały, ale zupełnie mi to nie przeszkadzało. Naprawdę fajne doznanie. Osobom obawiającym się łączenie słodyczy z kwasowością polecam to wino do mięs w sosie żurawinowym, niezastąpione!

Barolo z Lidla

2011-10-28T23:41:00.002+02:00

SMACZNE+, 28 PLN

Dyskonty próbują ostatnio zaistnieć w segmencie winluksusowych, z którymi do tej pory kojarzone nie były. Niektórzy wieszcząśmierć małym importerom, co według mnie jest grubą pomyłką. Owszem część sklepów czyimporterów win upaść musi, ale wątpię żeby do tego przyczyniły się Lidl bądźBiedronka. Dyskonty nie wkładają nogi w drzwi „regularnych” importerów*,dyskonty raczej próbują przepchnąć swoich klientów do win z innego segmentu. Skoroklienci kupują u nich wina codzienne, to może też czasem zdecydują się nabiedronkowe wino na niedzielę? Pomysł nienajgorszy i mający szanse na powodzenie.Ludzie chodzący do dyskontów też potrafią wydać kilka stówek na promocyjnego netbooka czy inną pamięć zewnętrzną więc czemu nie zaproponować im świetnego wina? Niestetydyskonty cierpią na chorobę podobną jak polskie procedury przetargowe.Najważniejszym czynnikiem branym pod uwagę jest cena, oby jak najniższa.Skutkuje to takimi „kwiatkami” jak biedronkowe Barolo Morando, które jestraczej produktem barolopodobnym, a nie słynnym piemonckim winem.
Ostatnio rzuconą przez Biedronkę rękawicę podjął Lidl. Zaproponowali sporo nowych win z wielkich regionów Francji i Włoch w przystępnych cenach. Lidl zadbał o to, aby o nowej ofercie usłyszał świat. Jednym z elementów promocji stało się rozesłanie blogerom nowych win. Przyznam, że gdy dotarła do mnie lidlowa paczka prezentów to lekko mnie przytkało. Elegancki wiklinowy kosz, techniczne opisy win, naprawdę zgrabny katalog, a do tego flaszki wyglądem od dyskontów odstające. Normalnie Europa. Po odczekaniu niezbędnego na odpoczęcie po podróży czasu wziąłem wina w obroty. Spróbowałem z Przyjacielem ( którego blog wymaga reanimacji ) lidlowego Barolo. Wino zdekantowaliśmy, trzy kwadranse odczekaliśmy i pijemy. Jest bardzo słabo, nie tak dramatycznie nędznie jak w przypadku Barolo Morando, ale naprawdę lipa. Z Barolo została tylko fajna ceglasta barwa i nic ponadto. Sączymy z trudem kieliszek i rozmawiamy. O tym, że jak ktoś spróbuje takiego Barolo na starcie, to się tylko zniechęci i już potem po nic markowego z Piemontu nie sięgnie, o tym jak siłują się ze sobą dyskonty, o rzekomo niskich marżach w Biedronce i Lidlu, o kryzysie, Rządzie i innych plagach. Nie krzyżowaliśmy swoich poglądów jak rycerze na etykiecie, zgadzaliśmy się we wszystkim niczym para rabinów, która tylko wzajemnie sobie potakuje, bo i tak wie co odpowie ten drugi. Z powodu innych zajęć o Barolo zapomnieliśmy na dwie godzinki. Potem bez żadnej nadziei do wina powracamy, ale tylko po to by jeszcze raz bez skrupułów kopnąć leżącego. Tymczasem wino się ślicznie otworzyło. Pachnie jesiennym liściem, wiśnią ( trochę likierową ) i jeżyną. Pije się nie tylko bez wstydu, ale z prawdziwą frajdą. Przyznam, że ciężko mi obiektywnie oceniać to wino gdyż w tym samym tygodniu miałem przyjemność spróbować kilku innych, znacznie bardziej markowych, win z odmiany Nebbiolo. Z nimi Barolo z Lidla nie może stawać w szranki. Niemniej jako wstęp do win piemonckich jest bardzo pierwsza klasa, a za cenę oferowaną przez dyskont, to już rewelka. Sam Lidl zastrzega jednak, że takie ceny utrzymają się tylko przez jakiś czas, zatem komu w drogę...

*Bolesnym wyjątkiem jest Atlantika, która z dużym trudem wypromowała w Polsce wina portugalskie na czym skorzystała bez skrupułów Biedronka.

Vyber z bobuli Tramin cerveny 2009

2011-10-27T10:18:00.000+02:00

WYŚMIENITE-, ok.44 PLN

Vyber z bobuli to czeski odpowiednik niemieckiego Beerenauslese. O ile w przypadku win niemieckich mamy pewność obcowania ze słodyczą, to Czesi kombinują jak mogą. Vyber z bobuli może być słodki, delikatnie słodki, a nawet ocierający się o wytrawność. Niestety nie wiedziałem tego sięgając po opisywane wino. Zatem potencjalnie słodki Traminer początkowo mnie rozczarował. Gdzie te owoce liczi w aromacie? Gdzie łaskocząca podniebienie słodycz? Jedyne co zostało z Traminera to cień płatków róży, w dodatku lekko zbutwiałych. Pierwszy kieliszek poszedł zatem na straty. Po czasie zaczęło mi się podobać takie wycofanie tego wina, jego zupełna nieoczywistość. W drugim i każdym kolejnym kieliszku dominowały aromaty dojrzałych jabłek, których pełne są targi o tej porze roku. Czasem próbujemy dopasować wino do potrawy, w tym przypadku Vyber z bobuli dopasował się idealnie do pory roku, doskonałe wino na jesień. Jako pity po raz pierwszy w życiu teoretycznie słodki Traminer może rozczarować, ale osoby pijające takie wina częściej z pewnością uznają je za interesujące, może nie najlepsze na świecie, ale na pewno bardzo ciekawe.

Wino wybornie się pije przy lekturze Gottlandu Mariusza Szczygła. Sięgnąłem po tę książkę ze sporym poślizgiem, jeśli jeszcze nie czytaliście, to jest to lektura absolutnie obowiązkowa. Książki nie da się przeczytać na raty, zwyczajnie się ją połyka. Reportaże Szczygła opowiadają kilka historii z życia Czechów dziejących się głównie w czasach komunistycznych. Pozornie niepowiązane ze sobą zdarzenia układają się w spójne spojrzenie na naszych Sąsiadów. Mocny przekaz w lekkiej formie, warto! Książka zupełnie jak wino śmieszno-smutna, słodko-wytrawna.

Cava Gran Moments Brut

2011-10-18T23:25:00.000+02:00

SMACZNE, 35 PLN
Porzucenia bloga na blisko dwa miesiące to wystarczająca próba dla zaglądających tu Czytelników. Wracam i przepraszam.
"Przeskoczyłem" w czasie nieobecności trzy razy Winne wtorki, może to kiedyś nadrobię. Tym razem wino zaproponował Kuba, mieliśmy pić bąbelki z Hiszpanii. Skoro tak, to znaczy, że w grę wchodziła raczej Cava. Cieszę się niezmiernie, że te katalońskie wina musujące zdążyły się przebić do świadomości ogólnej. Są z reguły smaczne, ciężko je zepsuć, a kosztują bardzo przyzwoicie. Kierując się najlepszą relacją cena/jakość bardzo ciężko znaleźć korzystniej kupione bąbelki. Dla wiecznie drenowanej, przez kolejne rządy, polskiej kieszeni są niemal wymarzone. Sprawdzają się w dziesiątkach sytuacji, niestety bywają też używane jako oręż w walce z szampanami. Nabywca może sobie powtarzać, że Cava powstaje przy użyciu metody tradycyjnej - jak szampan, w jej skład wchodzą z reguły trzy grona - jak w szampanach, oraz ma świetne bąbelki - zupełnie jak szampan. Zatem skoro w cenie jednego szampana można kupić kilka butelek Cavy, to tylko szpaner lub naiwniak kupowałby trunek z Szampanii. Trochę to przypomina lata 90-te, gdy masowo kupowaliśmy samochody Daewoo. Kosztowały niedużo, miały rozwiniętą sieć serwisową, ale nie przesadzajmy, Alfa Romeo to nigdy nie była. Zachowując zatem ogromną sympatię do Cavy, pamiętajmy, że walczy ona nie o pierwsze, ale co najwyżej o trzecie miejsce w wyścigu musaków ( pierwsze jest zarezerwowane dla Szampanów, a drugie to rewelacyjne Franciacorty).
Do bloga powróciłem pijąc wino Gran Moments Brut za jedyne 35 złotych. Zgrabne, świeże, dojrzałe, pełne. Piło się ze sporą przyjemnością chociaż bez jakiegoś szału.

Równolegle pili:
Winniczek
Uncle Matt in travel
Winne przygody
Jongleur

Nederburg Rose 2010

2011-08-30T23:53:00.000+02:00

SMACZNE, 24,99 PLN

Trzecie ( i ostatnie ) wino, które otrzymałem z Makro w ramach akcji "Pożegnanie lata". W przeciwieństwie do dwóch poprzednich win po tej różowości nie spodziewałem się niczego dobrego. Wino pochodzi od południowoafrykańskiego wieloryba - firmy Nederburg, która sprzedaje wina w milionach butelek, takim winiarzom z definicji trudniej zaufać. Ponadto wino zabutelkowano w szkle przypominającym w części babciną karafkę. O ile karafki od babci mają swój naturalny urok, to w przypadku takiego konfekcjonowania win zawsze mam podejrzenie, że ktoś chce mnie zrobić w balona ( bądź nabić w butelkę ). Na domiar złego nie dało się wyczytać z etykiety z jakich szczepów wino powstało. Podpowiedź znalazłem na stronie producenta, zakładam, że użyto tych samych szczepów co w roku poprzednim.
Jak widać otwierając Nederburga byłem wystarczająco uprzedzony i zniechęcony. Tymczasem Nederburg Rose okazał się zgrabnym bezpretensjonalnym winem idealnym na lato. Typowe aromaty różowości: malinka, płatki róży, truskawka. Przy tym zachowano niewysoki, a co za tym idzie, nienużący poziom alkoholu. Sporo wyczuwalnej słodyczy pozwala na picie tego wina już po posiłku, do kruchych ciasteczek pasuje pierwsza klasa. Reasumując, nie ma się co nadmiernie obawiać wielkich producentów, nawet masowa produkcja może dać wiele frajdy, trzeba próbować albo chociaż blogom wierzyć:-) Za taką kaskę polecam z czystym sumieniem.

Darmowe bąbelki z Makro

2011-08-29T23:44:00.000+02:00

MIERNE
Wszyscy otrzymaliśmy kiedyś nietrafiony prezent. Sytuacja ambiwalentna, z jednej strony to miłe, że komuś chciało się o nas pomyśleć, a z drugiej szkoda, że podarunek nie trafił w gusta. W sytuacji takiego feralnego darczyńcy postawiła się sieć Makro. Makro, w ramach akcji promocyjnej "Pożegnanie lata", podarowało kilku blogerom flaszki do degustacji. Ja również załapałem się do tego projektu, co miło połechtało moją próżność. Ucieszyłem się tym bardziej, że wśród trzech podarowanych win, znalazły się dwa, które pijam z radością i w dużych ilościach: piemonckie Moscato d'Asti oraz Prosecco. Wina doskonale wpasowujące się w konwencję pożegnania lata, ponadto pijamy je zdecydowanie zbyt rzadko, zatem przypominać o nich nigdy dość.
Niestety oba te wina są książkowym przykładem jak Moscato i Prosecco smakować nie powinny. W przypadku Moscato Alte Bianche Rocche winny może być rocznik - 2009. Dla tego najlżejszego z win dwa lata, to już wiek niemal emerytalny. Jeśli była w nim kiedykolwiek świeżość oraz ożywcze bąbelki, to już dawno gdzieś zniknęły. Z Moscato pozostał jedynie niski poziom alkoholu i sporo słodyczy, co przy niskiej kwasowości dawało wrażenie ulepku. Prawdopodobnie najsłabsze Moscato d'Asti jakie piłem kiedykolwiek, a już porównując je na przykład z genialnym Moscato od Icardiego trzeba powiedzieć, że to nawet nie inna liga, ale wręcz inny gatunek.
W przypadku Prosecco nie było wcale lepiej. Czego oczekuję od Prosecco? Świeżości, rześkości, zwiewności, braku powagi, aromatów cytrusowych, słowem warunków jakie powinno spełniać idealne wino na letnie przedpołudnie. Prosecco Valmarone niestety zabrakło wymienionych wyżej cech świeżości. Sprawiło wrażenie smutnego, zgaszonego i przyciężkiego. Nie było może jakieś tragiczne, ale frajdy z picia go nie miałem wcale. Najlepsze co można zrobić z tym Prosecco to dodać je do Aperolu.

I w ten sposób pogryzłem rękę, która mnie nakarmiła. Głupio wyszło.

Enate Tempranillo/Merlot 2010

2011-08-22T23:16:00.000+02:00

MIERNE, 5 EURO

W książkach dla początkujących winomaniaków, w rozdziale traktującym o tym, gdzie należy robić zakupy, zdecydowanie odradza się stacje benzynowe. Powodem jest możliwość przeniknięcia niepożądanych zapachów paliwa do butelki wina. Podręczniki nic jednak nie wspominają o sklepach z chemią gospodarczą i z perfumami. Wiem, że część polskich sklepów sieci Rossmann zaczęła sprzedawać wina. W moich stronach jeszcze tego nie widziałem, zetknąłem się jednak w Niemczech. W tamtejszym Rossmannie zobaczyłem zaskakująco szeroki i zupełnie niezły wybór win za rozsądne pieniądze. Obawiając się, że wszystkie wina mogą pachnieć kremem Nivea, skusiłem się tylko na jedną flaszkę.
Zwyciężyła niestety asekuracja, sięgnąłem po sprawdzonego, również w Polsce, producenta. Enate uważany jest za czołówkę stosunkowo mało znanego regionu Somontano. Niestety próbowana butelka nie była w stanie potwierdzić tej dobrej opinii. Piszę celowo "butelka", a nie "kieliszek". Wyglądało to tak, że pierwszy łyk okazał się nokautującą bombą owocową. Jakiś koncentrat jeżyn i porzeczki, naprawdę przesmaczne. Cóż z tego skoro, z niezrozumiałych dla mnie powodów, w drugim kieliszku nie było literalnie nic. Jakbym pił jakąś anonimową czerwoną ciecz. Nie wiem gdzie wino uciekło. Wnioskując warto to wino rozlewać podczas przyjęć tak, żeby dla każdego starczył ledwie kieliszek, goście powinni być pod wrażeniem. Ale jeśli chcecie spędzić z winem cały wieczór, to lepiej wybierzcie inną butelkę.

Nebbiolo d'Alba Clemente Guasti 2007

2011-08-17T08:23:00.000+02:00

WYŚMIENITE, 59 PLN
Będąc ostatnio na południu naszej Ojczyzny zakupiłem za 22 PLN, słynne w pewnych kręgach, biedronkowe Barolo Morando. Nawet się ucieszyłem, bo w Warszawie to samo wino kosztuje 8 zeta więcej, wiadomo stołeczność zobowiązuje. Nie będę się nadmiernie pastwił nad Morando. Tak naprawdę nadawało się do picia, za sam dreszczyk otwierania Barolo warto zapłacić dwie dyszki. Gdyby na etykiecie napisać cokolwiek innego, to może nawet bym nad nim trochę pocmokał. Niezgorsze, jesienne ( w sam raz na nasze wakacje ) wino. Tyle tylko, że nie smakowało ani jak Piemont, ani jak Barolo, ani jak grona Nebbiolo. Jest winem idealnym jeśli chcemy kogoś odwieźć od picia najwybitniejszych win piemonckich.
W przypadku Nebbiolo d'Alba od Clemente Guasti nie miałem cienia wątpliwości co piję. Wyjątkowe bogactwo aromatów: nuty herbaciane, ziemiste, liściaste, mnóstwo jeżyny i jakaś czereśnia; sporo się działo, z każdym łykiem więcej. Jedyną wadą jaką znalazłem to nadmierna garbnikowość, która jednak chowa się gdy do wina zaserwujemy kaczkę.
Barolo Morando i Nebbiolo Guasti to dwa różne światy. Pierwsze żyje z tego, że jest do czegoś podobne, albo chociaż podobne by chciało być. Zupełnie jak krążący tu i tam polski sobowtór Angeliny Jolie, którego jedyne podobieństwo ogranicza się do wydatnych ust. Drugie ma znacznie mniej pretensji do bycia słynnym, żyje raczej według mało marketingowej zasady "Siedź w kącie a znajdą cię". Może nie jak Kopciuszek, ale też bez zbędnego zadęcia. Tym razem zwykłe, ale uczciwe Nebbiolo znokautowało udawane Barolo. W pierwszej rundzie.

Montalto Syrah 2006

2011-08-16T00:13:00.003+02:00

SMACZNE, 29 PLN

Gdy Jongleur zaproponował, aby tematem kolejnych Winnych Wtorków były wina ze szczepu Syrah, nie skakałem ze szczęścia pod sufit. Przypomniał mi się tekst Znajomej, która nie pija Syrah, bo "zawsze się po nich kłóci z mężem". Sam większości Syrahów nie lubię, te, które mi smakują kosztują krocie. Od roku robię jednak wyjątek dla powstających z tej odmiany win sycylijskich. Właściwie to nie wiem czy wypiłem jakiekolwiek marne sycylijskie Syrah, nawet niedrogie dają radę. Wygląda na to, że ta spalona słońcem wyspa stała się nową ziemią obiecaną tej zasłużonej odmiany. Widoczne na obrazku Montalto Syrah wielkim winem nie jest. Pije się je jednak zaskakująco przyjemnie i łatwo. Bardzo pełne, tłuste, tanin niewiele, pełne słońca. Nie trzeba go na siłę łączyć z potrawami, w przeciwieństwie do innych Syrah. Tym, którzy nie przekonali się do rodańskich bądź langwedockich interpretacji tego szczepu polecam ostry zjazd na kraniec Italii.

Inne Syrah pili:
Winniczek
Środkowa półka
Uncle Matt
Jongleur
Viniculture
Czerwone czy białe

Na Saksach

2011-08-15T14:27:00.001+02:00

Okolice Drezna to najbliższy nam geograficznie winiarski region Niemiec.

Zaledwie godzinka drogi ( po niemieckich autostradach ) od granicy i już jesteśmy w winnej krainie. Czemu zatem saksońskie wina są u nas tak dramatycznie niepopularne? Pijemy całkiem niemało win z ciut bardziej odległych Moraw, wielu z nas jeździ na kilka dni na Węgry tylko po to aby obkupić się Tokajami. Jednak jadąc do Drezna nie myślimy w pierwszym rzędzie o tamtejszych winach. Nie wiem skąd bierze się ten brak zainteresowania saksońskimi winami u innych, napiszę o sobie.
Jednym z czynników jest ogromna konkurencja jaką tamtejszemu winiarstwu robi lokalna architektura i historia. Trzydniowy wypad do Saksonii, to zdecydowanie zbyt krótko by przyzwoicie zwiedzić piękne Drezno, Miśnię i okolice. Na winnice zwyczajnie brakuje czasu. A mając wybór pomiędzy lokalnym Muzeum Wina a Zwingerem, mimo całego zakręcenia na punkcie win, wybieram to drugie.
Druga sprawa to miejscowo uprawiane odmiany winogron. Elbling, Goldriesling czy Kerner nie są szczepami, na których dźwięk szybciej zaczyna bić serce. Niezależnie od tego czy są warte poznania ( a zdecydowanie są ), odruchowo rozglądamy się za czymś bardziej znanym. W Saksonii znajdziemy również odmiany, z których słyną Niemcy, uprawia się tu Rieslinga, Muller Thurgau czy Spatburgundera. Czymś się jednak różnią od win z takiego na przykład Rheingau czy Hesji Nadreńskiej.
Ta różnica stanowi mój punkt trzeci. Za wino z Saksonii trzeba zapłacić krocie. Poniżej 10 Euro dostępne są tylko wina niziuteńkiej klasy, za butelkę dobrego wina od sensownego producenta trzeba zapłacić pomiędzy 10 - 20 Euro. To może wydawać się nie tak bardzo dużo jak na polskie realia. Pamiętajmy jednak, że na podstawowe wina naprawdę wybitnych producentów znad Mozeli czy z Rheingau wydamy zaledwie 8-12 Euro. Nie mam pojęcia skąd się bierze taka różnica. Zupełnie jakby winiarze z byłej NRD chcieli dogonić, czy wręcz przegonić, swoich kolegów z zachodnich landów. Szkoda, że zaczynają od ceny, a nie od jakości.

Czy zatem, pomimo wszelkich uszczypliwości, warto spróbować win z Saksonii? Bez wątpienia tak! Są naprawdę smaczne, choć do wybitności jeszcze im nieco brakuje. Niektórym jak Proschwitz czy Zimmerling brakuje zresztą zupełnie niewiele, pije się nadzwyczaj szybko i z radością. Budujące jest, że Drezno leży dokładnie na szerokości geograficznej Wrocławia. Czy zatem możemy w przyszłości spodziewać się podobnego regionu winiarskiego w Polsce? Taki prognostyk kupiłbym w ciemno. Bo choć nieliczni nasi winiarze wyprzedzają saksońskich, to w masie możemy się od Niemców jeszcze sporo uczyć.

***********************************************************************************************************************
Jakiś czas temu otrzymałem od ArtDeco nagrodę. Zupełnie zapomniałem za nią podziękować, co czynię teraz. Zasadą tej nagrody jest wyróżnienie kolejnych ulubionych blogerów. Wszystkich moich nagrodzonych znajdziecie w zakładkach po lewej stronie.
Jeszcze raz dzięki za wyróżnienie!

Hans Greyl Sauvignon Blanc 2010

2011-08-05T23:35:00.000+02:00

SMACZNE, 18 PLN

Żadna notka, ale polecić trzeba. Sauvignon Blanc z nowozelandzkiego Marlborough. Właściwie to klasyka gatunku, nic ponad to czego się możemy spodziewać. Na szczęście niczego też w nim nie brakuje. Zatem jest mnóstwo dojrzałego agrestu oraz czarna porzeczka; orzeźwienie pierwsza klasa. Całość sprawia wrażenie nieco technologiczne, ale w tej cenie absolutnie nie kręcę nosem. Jeśli w końcu na dłużej tego lata będziemy mieli słońce, to będzie to wino sezonu. Na wszelki wypadek lepiej zrobić zapas w domu. Wino oczywiście z Biedronki.

KONKURS DLA FEJSBUKOWICZÓW

2011-08-04T09:27:00.000+02:00

KONKURS!!!

Niedawno temu udało nam się dobić na Facebooku do setki obserwatorów. Wszystkim pięknie dziękuję i ogłaszam dla Was konkursik.
Zabawne rzeczy dzieją się ostatnio ze szwajcarskim Frankiem, tzw. eksperci finansowi przypominają coraz bardziej wróżki. Pobawmy się zatem i my.
Przedstawiony na zdjęciu obok Pinot Noir No.1 2010 ze szwajcarskiej winnicy Schlossgut Bachtobel można nabyć w winnicy za 19 CHF, co przy wczorajszym kursie dnia oznacza 68,97 PLN.

Zgadnijcie, proszę ile w złotówkach będziemy musieli zapłacić za to samo wino, kupione w tym samym miejscu 12 sierpnia. Odpowiedzi proszę zamieszczać na moim profilu na Facebooku w komentarzach pod linkiem do tego konkursu.
Odpowiedzi można wklejać do 8 sierpnia włącznie. Wyniki konkursu podam 13 sierpnia z rana. Wygrywa osoba, która przewidzi cenę idealnie bądź najbardziej się do niej zbliży.
Na potrzeby naszej zabawy zakładamy, że cena u producenta nie ulegnie zmianie. Cenę Franka weźmiemy z tabel średniego kursu NBP na dzień 12.07, zgadujemy do drugiego miejsca po przecinku.
Jeżeli trafnie cenę wytypuje więcej niż jedna osoba, to decydująca okaże się kolejność wpisów.
Oczywiście zwycięzca konkursu zostanie nagrodzony. Może niekoniecznie winem szwajcarskim, ale czymś równie godnym.

MIŁEJ ZABAWY !

Valpolicella Ripasso Speri 2008

2011-08-02T23:58:00.000+02:00

WYŚMIENITE+, 99 PLN

Kolejny temat Winnych Wtorków zaproponował Konrad z amarone.blog.pl Nazwa bloga zobowiązuje więc dostaliśmy za zadanie spróbować Valpolicelli, Bardolino bądź Amarone, w każdym razie czegoś znad Gardy co powstało z Corviny. Jak o mnie chodzi, to Corvina spokojnie mogłaby być tematem zadanym na cały rok albo i dłużej. Zresztą udowadniałem to na blogu wielokrotnie. Na potrzeby naszej zabawy wypiłem butlę sytuującą się pomiędzy zwykłą Valpolicellą a Amarone. Chodzi oczywiście o Valpolicellę Ripasso, zwaną czasem małym Amarone. Są różne szkoły robienia Ripasso. Niestety często producenci dają tylko etykietkę wiedząc, że klient za nią stosownie dopłaci. Częściej jednak spotkamy się z Ripasso z zauważalnym cukrem resztkowym, aromatami typowymi dla Amarone. Takie Ripasso znajduję z największą radością, dają szansę na spróbowanie legendy za relatywnie nieduże pieniądze.

Valpolicella Ripasso Speri idzie w innym, ambitniejszym kierunku. Cukru tu niewiele, podpierania się legendą Amarone jeszcze mniej. Tymczasem wino jest zupełnie wyjątkowe. Smaczne, eleganckie, długie. Przyznam, że gdy piłem je w małej dawce po raz pierwszy, to jakoś na kolana mnie nie rzuciło. Dłuższe spotkanie zmieniło moje spojrzenie. Delikatne przydymienie połączone z silną, acz nieprzesadzoną, owocowością. Dużo jeżyn, dojrzałych malin. Sprawia wrażenie wina niemal kompletnego. Podchodziłem do niego ze sporym dystansem. Za stówkę można nabyć całkiem sporo innych win. Myślałem, że w tym przypadku sporo dokłada się za nazwisko producenta. Coś tam pewnie się dokłada, ale nie czuję się oszukany.

Inne Corviny pili również:

W winnicy u Jaworka

2011-07-30T12:52:00.000+02:00

Pionierzy polskiego winiarstwa nie należą do osób ubogich. Działalność większości z nich jest typowo hobbystyczna i daleka od zyskowności. Na razie w nasze winnice wciąż trzeba mocno inwestować. Logiczne zatem, że obok pasjonatów działających w skali mikro - tzw. baloniarzy, za winiarstwo biorą się osoby zamożne. Osoby takie mogą bez presji czasu czekać na efekty swojej pracy. Łatwiej im wytrzymać słaby rocznik, gradobicie czy kolejną zmianę przepisów. Z pewnością do tej kategorii osób należy zaliczyć Lecha Jaworka prowadzącego winnicę w podwrocławskiej Miękini. Winnica w Miękini powstała w dużej mierze dzięki przypadkowi. Ziemia nie była wybierana pod kątem zasadzenia winorośli, właściciel otrzymał ją niejako w pakiecie kupując co innego. Teren nie wydaje się stworzony do uprawy winorośli, pole jest płaskie jak stół. W tych mało przychylnych warunkach postawiono ambitnie na topowe szczepy: Riesling, Pinot Gris, Traminer, Chardonnay, Pinot Noir oraz wiele innych. Ci, którzy uważają, że w Polsce jest zbyt zimno by uprawiać te odmiany powinni spróbować win z Miękini.

Ale nie o winach chciałem wspomnieć w tej notce. Wielokrotnie je tu chwaliłem, czasem zdarzyło się wbić im również zasłużoną szpileczkę. To co mnie uderzyło podczas wizyty w Miękini to rozmach prowadzonego przedsięwzięcia. W starych, poniemieckich budynkach udało się stworzyć winiarski zakątek wyglądający tak jakbyśmy przenieśli się do kraju z większymi tradycjami produkcji wina. Obok miejsca, w którym powstaje i dojrzewa wino, znaleźć można klimatyczną salę degustacyjną, zadaszone patio, sklep firmowy, dziedziniec, który nie pozostawia wątpliwości, że właśnie wjechaliśmy do winnicy. Oprócz tego trwają przygotowania do otwarcia restauracji, w której do miejscowych win będzie można zjeść specjalnie dopasowane dania. W Winnicy Jaworek widać naprawdę spore, zainwestowane pieniądze. Na szczęście nie wydano ich na złote klamki, projekt jest realizowany z dużym smakiem. Będąc w okolicy warto wpaść do Miękini choćby dla wrażeń estetycznych. Nie znaczy to, że podobało mi się zupełnie wszystko, są elementy do podciągnięcia. Biorąc jednak pod uwagę, że adoptowanie budynków na potrzeby winiarni nie jest jeszcze ukończone, wierzę, że drobne mankamenty uda się w przyszłości wyeliminować. Trzymam kciuki!
Więcej fotek z Miękini można znaleźć w tym linku.
Skoro już zajechałem do winnicy, wypadało kupić choć jedną butelkę. Nabyłem Pinot Noira z 2009 roku za 70 zeta. Kaski było szkoda, bo wiadomo, że gdzie tyle pieniędzy płacić za rodzime wino. Potraktowałem to jednak jako swoisty bilet do winnicy. Po trzykroć błąd! Tego Pinota nie wolno pić na zasadzie "jak na polskie to daje radę". Wino można wystawiać do degustacji w ciemno i ze spokojem czekać na wynik. Przepyszne, smakowite, dość tłuste, mocno truskawkowe, trochę czereśniowe, delikatnie dymne. Jest niewyobrażalnie łatwo pijalne. W przeciwieństwie do wielu innych Pinot Noirów nie wymaga aby pijący był na siódmym stopniu wtajemniczenia winiarskiego. Może się kojarzyć z niektórymi niemieckimi interpretacjami tego szczepu. Za taką jakość 70 PLN, to właściwie okazja.

P.S. Będąc we Wrocławiu dowiedziałem się od dwóch osób ( niezależnie od siebie ), że Warszawa leży na wschodzie Polski. Aż spojrzałem na mapę, normalnie złapałem doła.

Groupon i wino

2011-07-12T20:55:00.000+02:00

GROUPON, czyli platforma umożliwiająca tańsze zakupy grupowe, ostatnio coraz częściej promuje importerów win. Skąd się wzięło takie zatrzęsienie ofert winiarskich i czemu ma służyć?

Najpierw, tytułem wyjaśnienia, kilka słów o tym jak działa Groupon. Platforma ta wymaga, aby cena promowanego przez nich produktu/usługi była obniżona co najmniej o połowę. Po sprzedaży określonej liczby pakietów reklamodawca płaci Grouponowi prowizję w wysokości ok. 50% kwoty, po której sprzedał swoje dobro. Zatem jeśli cena wyjściowa produktu wynosi 100 PLN, to na Grouponie możemy go nabyć za 50 PLN, a sam sprzedający otrzymuje z tego jedynie 25 PLN. Gdzie tu logika i zdrowy rachunek ekonomiczny? W przypadku usług charakteryzujących się wysokimi narzutami ma to sens. Oprócz wypromowania się na Grouponie, można jeszcze godziwie zarobić sprzedając swoją usługę nawet za 1/4 ceny. Nic zatem dziwnego, że na Grouponie najczęściej pojawiają się oferty, słynących z wysokich marż, salonów piękności, gabinetów stomatologicznych czy restauracji. Ostatnio do tego grona coraz śmielej dołączają firmy winiarskie. Ku mojemu zaskoczeniu nie cwaniakują i nie sprzedają ofert typu Dwugodzinny, profesjonalny kurs sommelierski czy Wirtualny kurs zakładania własnej piwniczki. Firmy winiarskie sprzedają, za pośrednictwem Grouponu, po prostu wina. Węsząc podstęp, spodziewałem się, że importerzy najpierw sztucznie pompują ceny, by móc zastosować wymaganą przez Groupon obniżkę. Tymczasem ceny wyjściowe win są dość wysokie, jak to w Polsce, ale z pewnością nie można mówić o ich sztucznym zawyżaniu. Skąd zatem biorą się tak niskie ceny?

Pierwsza możliwość to "odsłonięcie się" importerów. Pokazanie wszystkim krytykom wysokich cen, że na imporcie wina rzeczywiście stosuje się kilkusetprocentowe narzuty. W takiej sytuacji importer może sobie czasem pozwolić na tańszą sprzedaż wina. I tak zarabia, choć znacznie mniej. Patrząc jednak na to jakie konkretnie wina i w jakich cenach są proponowane na Grouponie absolutnie nie wierzę w taką ewentualność. Tych win po prostu nie da się kupić za ćwierć Euro.

Drugą możliwością jest swego rodzaju inwestycja w klienta. Firma decyduje się sprzedać wino znacznie poniżej kosztów zakupu po to aby związać klienta ze sobą, licząc na większe zyski w przyszłości. Myślę, że na to właśnie liczyły promujące się na Grouponie 6win czy ostatnio LPDV.Przy tej okazji warto nadmienić, że sprzedaż alkoholu poniżej ceny zakupu jest w Polsce przestępstwem. Zatem pozyskanie nowych klientów może te firmy słono kosztować. Co zaś do ewentualnych zysków w przyszłości, to raczej nie podzielam optymizmu reklamujących się w ten sposób firm.

Osobną kategorię stanowi agresywna oferta firmy Winoteka Domowa. Ten polski oddział brytyjskiej firmy Laithwaites Wine sporo robi by o jego ofercie dużo się mówiło. Z jednej strony dają wkładki reklamowe do Magazynu Wino, a z drugiej promują się na Grouponie. Na Grouponie sprzedają 12 win za 39 PLN!!! To oferta atrakcyjna nawet dla smakoszy mózgotrzepów. Nie jestem pewien czy te 39 PLN pokrywa choć koszty przesyłki. Skorzystanie z tej oferty, o czym WD lojalnie uprzedza, wiąże się z automatycznym przystąpieniem do Klubu Winoteki Domowej. Byłem przekonany, że w regulaminie jest jakiś haczyk o konieczności regularnych zakupów. Nic takiego jednak nie znalazłem. O co zatem chodzi? Chyba najsensowniejszym wytłumaczeniem jest to, że chcą oni, za niemal darmowe flaszki, po prostu kupić nasze dane osobowe. Potem można już bez opamiętania bombardować smsami, telefonami i całym tym reklamowym spamem. Szkoda, że przy okazji wizerunek wina będzie nieco nadszarpnięty.

Wina w Polsce wciąż są zbyt drogie. Na szczęście nie tak bardzo jak kilka lat temu i w dodatku nie wszędzie. Każdy z nas chce zaoszczędzić, ale sięganie w tym celu po Groupon nie wydaje mi się najrozsądniejsze. Znacznie lepiej wejść do któregokolwiek sklepu specjalistycznego i wynegocjować niższą cenę przy zakupie 12 butelek. Taki prywatny Groupon.

Casaia Pinot Nero 2007

2011-07-06T23:05:00.000+02:00

WYŚMIENITE, ok. 60 PLN

Wino z niezbyt znanego u nas regionu Włoch, z Oltrepo Pavese. Nie chcę i nie bardzo umiem ( zwłaszcza po wysuszonej właśnie butelce ) wykładać o tych ciekawych stronach Italii. Powiem tylko, że tymi winami z północnych Włoch zdecydowanie warto się zainteresować. Nie są tak eleganckie jak Trydent Górna Adyga, tak mistrzowskie jak Piemont, ani tak naturalnie pyszne jak Veneto. Jednak mają bez wątpienia to "coś" nie pozwalające przejść obok nich obojętnie. Rozwój regionu napędza sąsiedztwo bogatego Mediolanu, windując niestety ceny tamtejszych win. Sam najbardziej cieszę się pijąc z Oltrepo Pavese przeróżne Bonardy. Tym razem jednak dostałem w prezencie zaskakujące Pinot Nero. Nie zaskoczył mnie w tym winie piękny aromat dojrzałej maliny. Nie zaskoczyło również wrażenie ogólnej lekkości wina. Powaliła mnie ( niestety dosłownie ) wysoka zawartość alkoholu - całe 14%. Wydawało mi się, że piję to gładziutkie wino bezkarnie, gdy nagle oczy zamknęły mi się podczas wgapiania się w TV; rzadko mi się to zdarza. Pinot Nero okazało się pysznym, acz dość zdradzieckim trunkiem. Wniosek z tego taki, ze warto wczytywać się w procenty napisane na kontretykiecie.

Na deser bardzo a propos zwodniczości krótki klip z bramkami Solskjaera. Ten norweski zawodnik Manchesteru United był nazywany Mordercą o twarzy dziecka. Ciekawe co pijał?

Hermann Moser Gruner Veltliner Karmeliterberg 2009

2011-07-05T00:03:00.004+02:00

WYŚMIENITE, 45 PLN
Dzięki Pawłowi z portalu Naszewina.pl , który zdecydował, aby kolejnym winnowtorkowym bohaterem był Gruner Veltliner, dokonałem małego odkrycia. Nie jest to odkrycie na miarę przewrotu kopernikańskiego, raczej jest skonstatowaniem oczywistości w stylu " Telewizja kłamie". Otóż spróbowałem zadanego G.V. z sushi, czego wcześniej nie praktykowałem. Do tej pory do sushi polewałem Rieslinga bądź Gewurza. Skoro jednak traktuje się Gruner Veltlinera jako treściwszego kuzyna Rieslinga, to nie odstąpiłem zanadto od swoich zwyczajów. Połączenie sprawdziło się wybornie. Zwykłe, domowe sushi i nieskomplikowane nadmiernie wino, podane w duecie smakowały jakby były dla siebie stworzone. Z pewnością powtórzę to jeszcze niejeden raz w różnych konfiguracjach.
Próbowany Gruner Veltliner pochodzi z austriackiego (rzecz jasna!) Kremstal. Łączy świeżość i rześkość z całkiem, całkiem niezłą budową. Bardzo, ale to bardzo pijalne. Z trudem się pilnowałem, żeby nie wypić go duszkiem, ale i tak zniknęło momentalnie. Aromaty gruszki, jabłka, grejpfruta, a wszystko w przyjemnie mineralnym sosie. Pijąc taka pychotkę nie dziwię się, że Polska jest jednym z największych importerów win z Austrii.

Relacje innych Gruneropijców:
Jongleur
Środkowa półka
Nasze wina
Winniczek
Kontretykieta
Sstar, Sstar po raz drugi
Viniculture
Wine world
Uncle Matt
Winne przygody
Czerwone czy białe

Niedawno temu gdzieś w "dzikim kraju"

2011-06-26T14:20:00.000+02:00

Teanum Otre Primitivo 2008

2011-06-21T00:22:00.007+02:00

SMACZNE+, 45 PLN
Kolejne Winne Wtorki, tym razem w nieco innej odsłonie. Poza zamienionym z inspiracji Maćka logo, zdecydowaliśmy, aby zamiast konkretnych butelek każdy zaprezentował wino z wybranego szczepu. Padło na Primitivo, co nie wzbudziło mojego nadmiernego entuzjazmu. Po pierwsze nie przepadam ostatnio za tą odmianą. Nudzi mnie, daje za ciężkie i zbyt przesłodzone, przewidywalne wina. Na dodatek jest to szczep typowo jesienny więc próbowanie go w upały jest pomysłem ryzykownym. Na szczęście pogoda nie dopisała i padający cały dzień deszcz pomógł winu odnaleźć się w klimatach jesiennych.
Teanum Otre nawet jak na Primitivo idzie po bandzie. Na start etykieta straszy 15% alkoholem. Zaraz po odkorkowaniu mamy aromaty silne jak w tanich likierach z San Marino. W ustach jednak jest zaskakująco dobrze. Fajnie się układa na języku, alkohol niemal nie jest wyczuwalny. Dominują przesadzone aromaty jagód, borówek, konfitury i wiśni w czekoladzie, ale całość jest zgrabnie skomponowana. Myślę, że podczas długiego zimowego wieczoru sprawdziłoby się całkiem, całkiem. Doskonałe do zaniesienia gościom dostającym skurczu twarzy na słowa "wino wytrawne". Sam siebie zaskakując serdecznie polecam to wino.

Pozostałe relacje:

Averna

2011-06-13T10:00:00.001+02:00

WYŚMIENITE
Próbując przekonać bliskich do sięgnięcia po amaro spotykam się wyjątkowo często z solidnym oporem. Nie jesteśmy przyzwyczajeni do picia tych słodko-gorzkich likierów ziołowych. Na aromaty korzenne czy ziołowe reagujemy niemal alergicznie. Jak się zastanowić, to ziołowość alkoholu akceptujemy chyba tylko w wermutach. W likierach amaro musimy dodatkowo zmierzyć się ze smakiem gorzkim, czasem wyjątkowo intensywnym. Wielu z nas zaczynając swoją przygodę od szklaneczki Fernet Branca albo Cynaru czy nawet Ramazotti nie ma ochoty iść dalej tą drogą. A szkoda, bo dopiero przeskakując pewien etap można zagłębiać się w strukturę amaro i doszukiwać się, zazwyczaj kilkudziesięciu, składników składających się na "tajną recepturę". Myślę, że Averna może być doskonałym wprowadzeniem w ten bogaty świat, takim amaro dla początkujących. Jest to najdelikatniejszy z tego typu alkoholi jakie do tej pory piłem. Sporo słodyczy, a ziołowość nienatarczywa, zgrabnie wtopiona. Sycylijską Avernę możemy pić po prostu z kostką lodu, ale na cieplejsze dni polecam albo z winem musującym albo jeszcze lepiej z sokiem pomarańczowym. Oczywiście kombinacji jest znacznie więcej, część z nich podpowiada producent na swojej stronie. Zabawnym pomysłem, raczej na imprezy, jest dodawanie kostek lodu z zatopionymi tam wcześniej ziołami; pracochłonne, ale efektowne.

Forras Egri Cuvee 2009 Thummerer, Egri Bikaver 2007 Lajos Gal

2011-06-07T08:55:00.006+02:00

Końcówkę węgierskiej prezydencji w UE winni wtorkowicze uczcili otwarciem aż dwóch win od Bratanków. Tym razem wyboru dokonali Borysa z Kubą szperając w zasobach KrakowskiegoKredensu. Wina pochodzą od dwóch winiarzy, obu z Egeru i nie są to postaci anonimowe. Zatem była okazja by spróbować prawdziwych win egerskich, a nie zalegających w hipermarketach produktów węgierskopodobnych.
Forras Egri Cuvee 2009 od Thummerera posmakował mi bardzo, tak na SMACZNE+ (33 PLN ). Producentowi udało się zrobić wino mocne ( 13% ), ale zachowujące wrażenie lekkości. Sporo aromatów, wszystkie trzymane pod kontrolą bez dominacji któregokolwiek z nich. Wyczujemy nuty cytrusowe, miodowe, gruszkę. Bardzo pijalne, butelka wyparowała momentalnie. Jeśli tak smakuje podstawowe wino od Thummerera, to z radością kiedyś spróbuję czegoś z wyższej półki.
Na czerwone czekałem z o wiele większą niecierpliwością. Wszak Egri Bikaver jest kultowym winem z pokolenia naszych rodziców. Wciąż wielu producentów węgierskich robi wszystko by zohydzić nam Bikavery. Coraz częściej możemy się jednak spotkać z ambitnym podejściem do tego wina. Dobrze zrobiony Bikaver rzeczywiście może zasługiwać na koronę, która wykwitła na etykiecie opisywanego wina. Egri Bikaver 2007 od Lajosa Gala wprawił mnie w świetny nastrój jeszcze przed otwarciem butelki.
Informacja o tym, ze winiarz jest doktorem coś nam mówi o jego ego. Od razu przypomniał mi się dr Kulczyk oraz mgr Adam Polanowski ( szef jednej z największych w Warszawie agencji nieruchomości ), który eksponował swoje wyższe wykształcenie w każdym możliwym miejscu. Niewykluczone jednak, że Lajos Gal doktorem nie jest, pewne zamieszanie powoduje kropka po literkach dr. Być może miało być po prostu Dr.(ogi) Gal Lajos. Jeśli tak, to od razu jest sympatyczniej. Wracając do wina, to oceniam je jako SMACZNE- ( 40 PLN ). Sympatycznie owocowe, jakaś truskawka z maliną. Trochę przeszkadzał mi zapach starego kościoła. Wino sprawiło wrażenie smutnego. Przyzwoite, choć bez fajerwerków, ale smutne. Nie ma sensu podawać go ludziom rozkochanym w winach egerskich, raczej może być niezłą odtrutką dla wszystkich mających wysypkę na myśl o wypiciu Egri Bikavera.

Pozostałe opinie:

Kontretykieta

Sstarwines - białe i czerwone

Wino imbirowe

2011-06-06T22:35:00.001+02:00

SMACZNE

Nie będę się tutaj rozwodzić i znęcać nad wewnętrzną sprzecznością określenia wino imbirowe. Domyślam się, że kluczowa okazała się zawartość alkoholu – 13,5%. Dla wielu alkohol mocniejszy od piwa, a słabszy od wódki jest z definicji winem:-) Zresztą wino imbirowe brzmi bardziej snobistycznie niż piwo imbirowe, co może by niebagatelnym argumentem wykorzystywanym przez marketingowców. Przejdźmy zatem do smaku wina imibirowego. Dopiero po zakupie butelki wczytałem się, że ten wynalazek służy głównie jako składnik drinków czy nawet potraw. Nie znaczy to jednak, że nie można pić go saute. Smakuje ono bez niespodzianek, po prostu jak świeżo starty imbir. Innych aromatów wyczuć się nie da, co dla jednych będzie zaletą, a dla innych niekoniecznie. Wino imbirowe, które miałem okazję pić, miało elektrycznie zielony kolor i sprawiało wrażenie koncentratu, aż się domagało rozcieńczenia. Najpopularniejszym drinkiem na bazie wina imbirowego jest Whisky Mac. Mieszanka łatwa do zapamiętania, jeszcze prostsza w przygotowaniu. Według książek mieszamy w proporcjach pół na pół whisky z winem imbirowym, dodajemy lodu i gotowe. Dla mnie było to jednak zdecydowanie za mocno imbirowe, spokojnie wystarczy dać zaledwie jedną czwartą Ginger Wine; jest wciąż bardzo imbirowo, ale na szczęście daje się wyczuć i whisky; zupełnie zgrabna mieszanka. Niegłupim pomysłem jest połaczenie wina imbirowego z winem musującym; efekt rześkości gwarantowany. Ponadto dobrze się komponuje z sokami owocowymi, co może nam dać okazję stworzenia niskoalkoholowych koktajli tak potrzebnych w gorące dni. Pomysłów na zabawę z tym alkoholem jest zresztą o wiele więcej, warto poeksperymentować. Oczywiście idealnym czasem do takich zabaw są tak przyjemnie upalne dni jak te, które mamy obecnie.

Wino imbirowe kojarzy mi się z popularnymi w Polsce wariacjami na temat win śliwkowych. Widząc upodobanie Rodaków do tego typu wynalazków uważam, że firma, która zdecyduje się szeroko wprowadzić wino imbirowe na rynek, jest skazana na sukces. Tym bardziej, że wino imbirowe od win śliwkowych jest bardziej uniwersalne, smaczniejsze, a ponadto do sushi pasuje o wiele lepiej.

Schwarzriesling Kabinett Felsengartenkellerei Besingheim 2009

2011-06-02T23:28:00.000+02:00

SMACZNE-

W dzień Święta Republiki Włoskiej piszę o winie niemieckim. Trochę z powodu upału, a trochę z żalu i chęci zadośćuczynienia. Dziś odbył się w Warszawie Festiwal Win Niemieckich, a ja z bólem serca nie mogłem w nim uczestniczyć. Jako marną rekompensatę wrzucam tu fotkę czerwonego Niemca.

Tak jak już dłuższy czas temu przekonałem się do niemieckich Pinot Noirów, zwanych tam Spatburgunderami, tak teraz przychodzi pora na kolejną odmianę z Pinotowej rodziny. Mam na myśli Pinot Meunier, który w Niemczech ukrywa się pod imieniem Schwarzriesling. Jeśli Schwarz kojarzy się Wam z czernią bądź Schwarzenegerem, to porzućcie te skojarzenia w przypadku omawianego wina. Schwarzrieslingi są tylko ciut ciemniejsze niż wiele win różowych. Bez ciała, bez mięsa, zupełnie nieatletyczne. Wszystkie te cechy mogą się wydawać wadami, ale nie w upalne lato. Teraz szukamy win lżejszych, tak niepoważnych jak chodzenie przez dorosłych w krótkich spodenkach. Dobrze schłodzony Schwarzriesling może być miłą odmianą po pitych na okrągło Vinho Verde i Rieslingach. Fajne aromaty malinowe, truskawkowe, bardzo przyjemnie owocowy, sprawił mi sporo frajdy.

Jest to kolejne win, które otrzymałem dzięki uprzejmości Makro.

Święto Wina Janowiec 2011

2011-05-29T17:15:00.005+02:00

Dwa lata temu pisałem o pierwszym Święcie Wina w Janowcu. 28-ego maja odbyło się kolejne, drugie spotkanie z winami na zamku w Janowcu. Impreza jest organizowana przez Stowarzyszenie Winiarzy Małopolskiego Przełomu Wisły i właśnie wina tychże winiarzy są prezentowane. Musieliśmy czekać aż dwa lata na spotkanie z powodu katastrofalnej, zeszłorocznej powodzi. Pomimo tego, że sam Janowiec uniknął zalania, to organizatorzy słusznie uznali, że świętowanie w takiej sytuacji jest nie na miejscu.

Na Święto Wina dojechałem mocno spóźniony. Ominęła mnie zatem Msza Św. oraz korowód winiarzy ulicami miasteczka. Wyjechałem również przed czasem. To jednak można było przewidzieć skoro zorganizowano Święto w dniu meczu finałowego Ligi Mistrzów. Siłą rzeczy relacja będzie zatem mocno niekompletna.

Gdyby porównywać tegoroczną imprezę z tą sprzed dwóch lat, to trzeba mówić o niemałym postępie. Przede wszystkim pogoda dopisała w 100% J Świecące słoneczko oraz świetne opinie o poprzednim spotkaniu zapewniły sukces frekwencyjny. Serce rosło widząc kilkaset osób pijących lokalne wina na dziedzińcu zamkowym i bez dwóch zdań doskonale się bawiących. Świetna atmosfera przyjaznego pikniku. Do tego występy ludowych zespołów regionalnych ( szkoda, że źle wcisnąłem nagrywanie w aparacie, bo panie z zespołu Powiślanki śpiewały odjazdowo ). Podoba mi się również, że obok win przedstawiono całą masę innych produktów.

Od serów i wędlin wytwarzanych w gospodarstwach ekologicznych, przez wyroby z wikliny oraz koronki, aż po rzeźby i obrazki ludowe. Takie wpisanie wina w koloryt lokalny nadaje mu zupełnie inny, pełniejszy wymiar. To chyba najlepszy sposób nie tylko na promowanie win, ale również całego regionu.

Wypada napisać kilka słów o samych winach. Dwa lata temu byłem mile zaskoczony, że wiele z win była po prostu pijalna i to mi wystarczało. Od tego czasu sporo się zmieniło. Przestałem dawać taryfę ulgową rodzimym winom, takie poklepywanie po plecach może im tylko szkodzić. W ciągu minionych dwóch lat wypiłem sporo naprawdę ambitnych win polskich, więc ostrzyłem sobie zęby na świeże wina z Janowca. Jeśli dobrze rozumiem zamysł organizatorów, to chcą oni na wiosnę pokazywać przede wszystkim świeże wina z ubiegłego rocznika, w tym przypadku z 2010. Niestety miniony rok nie okazał się zbyt łaskawy dla naszych winorośli. Nie było się czym pochwalić, a gros win pochodziła z 2009 bądź z 2008 roku. Większość z nich, o ile kiedyś były dobre, to teraz nie przetrwały próby czasu ( miłym wyjątkiem było różowe Rondo z 2008 z Winnicy Słowicza ). Nie znaczy to absolutnie, że zaprezentowane wina nie nadawały się do picia, wręcz przeciwnie. Wiele z nich można bez wstydu stawiać już dziś na stole choć bez nadmiernych uniesień.

Chciałbym jednak wyróżnić przede wszystkim wina z Winnicy Solaris, dodam, że wszystkie pochodziły z trudnego 2010 roku. Ich Regent wydał mi się najlepszym czerwonym winem degustacji; przyjemny, szorstki, charakterny. Królem spotkania został jednak biały Hibernal pochodzący z tej samej winnicy. Myślę, że degustując w ciemno to wino całkiem sporo osób mogłoby się nabrać, że pije sensowne wino z Frankonii, bardzo duże brawo!

Winiarze zrzeszeni w SWMPW prowadzą działalność hobbystyczną i pionierską. W wielu sprawach przecierają innym szlaki. Ich Karta Winnic MPW oraz organizacja Święta Wina może być wzorem dla innych. Niestety nasze położenie geograficzne nie pozwala, aby na razie ta działalność przekładała się na przewidywalny biznes winiarski. Tym większa chwała, że w ogóle chcą uprawiać swoje kosztowne hobby.

W Janowcu, w roli gościa honorowego, swoje wina zaprezentowała również Winnica Płochockich. Wina Barbary i Marcina Płochockich były bez wątpienia najlepszymi spośród pitych w sobotnie popołudnie. Zaproszenie Płochockich było świetnym pomysłem. Pokazało, że po przejściu od hobby do pełnego profesjonalizmu ( choć Płochoccy wciąż pracują w „normalnych” zawodach ) można szybko osiągnąć zaskakująco dobre wyniki. Tego życzę winiarzom z okolic Janowca, a postępy ich prac będę z radością obserwował podczas kolejnych edycji Święta Wina.

DO ZOBACZENIA ZA ROK!!!

P.S. Ania Dąbrowska w podkładzie nie jest w stanie zastąpić Powiślanek :-)

Chateau Citran 1975

2011-05-24T22:37:00.001+02:00

WYŚMIENITE-, 199 PLN

Bordeaux z 1975! To musi robić wrażenie. Przynajmniej na mnie robi. Często kupując takie leciwe trunki cieszymy się gdy okażą się po prostu zdatnymi do wypicia. Ryzyko wtopy i wypicia wina ewidentnie przeterminowanego jest ogromne. Na Citrana nastawiałem się jednak inaczej. U Parkera można wyczytać, że „1975 to najwolniej dojrzewający rocznik w ciągu ostatnich trzydziestu lat”. Dodatkowo Robert Parker przyznał zbiorczo winom z Haut-Medoc Cru Bourgeois trzy gwiazdki, czyli dość bogato. Samo wino nie było przechowywane gdzieś u babci na przegrzanym strychu. Dojrzało „po Bożemu” w posiadłości. Dwa lata temu je przekorkowano i uzupełniono brakujące wino, o czym stosowne informacje znalazły się na nowym korku i na notce z tyłu butelki. Teoretycznie wiemy, że jest to normalna procedura, ale nieczęsto zdarza nam się stykać z tym aż tak namacalnie. Mnie zresztą najbardziej rozbroiło napisane długopisem słówko „bien”.
Biorąc zatem pod uwagę rozpoznawalność producenta, niezłą ocenę rocznika i warunki przechowywania napaliłem się na Chateau Citran ’75 jak szczerbaty na suchary. Jaki zatem okazał się ten staruszek? Przede wszystkim zaskoczył mnie tym, że nie wyczułem w nim tej poszukiwanej starości. Zaskoczył zwyczajnością. Nie była to, rzecz jasna, zwyczajność wina codziennego. Była to zwyczajność bardzo porządnie zrobionego Bordosa. Bardzo ściągające, bez przesadnej owocowości, najlepiej dało się wyczuć wisienki. Poza tym wyraźny zapach skóry. O dziwo, nie było tak jasne jak można by przed wypiciem przypuszczać.

Gdybym pił to wino w ciemno, nie wiedząc nic o jego podeszłym wieku, to pewnie cmokałbym bez końca. Oczekując jednak fajerwerków wynikających z podwójnej pełnoletniości Citrana poczułem się ciut rozczarowany. Niemniej emocje związane z piciem oraz z całym przygotowaniem się do picia tak starego wina, zrekompensowały mi późniejszy żal. A przecież to głównie dla emocji kupujemy takie perełki.

S.A. Prum Blue Kabinett Trocken 2007

2011-05-23T22:54:00.000+02:00

WYŚMIENITE, OK. 50 PLN
Chodzenie na targ od kilku tygodni przestało być smutną koniecznością. Już nie trzeba kupować wyrobów pomidoropodobnych i sałaty pekińskiej. Wybór świeżej, krajowej zieleniny znów mnie oszołamia, jak każdej wiosny zresztą. Jest w czym wybierać: prawdziwe pomidory, smaczne sałaty, młoda kapusta i ziemniaki, rabarbar i oczywiście szparagi. Nie wiem co takiego mają w sobie szparagi, ale jem je teraz niemal co drugi dzień. Oczywiście jest to doskonałą okazją by sprawdzić, który z Rieslingów łączy się ze szparagami najzgrabniej. Ostatnio spróbowałem mozelskiego Kabinetta z winnicy S.A. Prum, nie mylcie go z nieco bardziej utytułowaną winnicą J.J Prum. Powiedzieć, że Riesling pachnie cytrusami jest średnio odkrywcze, ale co zrobić tak właśnie było w przypadku Blue Kabinetta. Na planie pierwszym nie było jednak cytryn, ale bardzo wyraźny grejpfrut, do tego dochodzą jabłka, a całość uzupełnia ( jakżeby inaczej ) aromat naftowy.
Dobrze wyważone proporcje między kwasowością a słodyczą ze skłanianiem się raczej ku tej pierwszej. Świetny przykład, że nie tylko słodkie Rieslingi warto potrzymać kilka lat przed otwarciem. Oczywiście ze szparagami pasowało wybornie.

Opisywane wino ( i kilka innych zresztą ) przekazała mi nieodpłatnie do degustacji firma Makro. Sklepom Makro dziękuję za szczodrość, a Czytelników zapewniam, że fakt obdarowania nie miał najmniejszego wpływu na rzetelność oceny. Ten Riesling jest naprawdę bardzo pierwsza klasa.

Vespral Reserva 2006, Vespral Gran Reserva 2005

2011-05-17T08:49:00.002+02:00

MIERNE-, 14 i 15 PLN
Winne wtorki rozrastają się. Nie tylko pisze nas coraz więcej, ale dziś na tapetę wzięliśmy nie jedno, a dwa wina. Tym razem wina zaproponował Mariusz, nieformalny ambasador sieci sklepów Lidl na Polskę, a przynajmniej działów winnych w tychże dyskontach. Sam kierunek, czyli tanie, czerwone Hiszpańczyki, uważam za bardzo dobry. Znacznie łatwiej kupić dobre i niedrogie wina z Półwyspu Iberyjskiego niż z jakiegokolwiek innego miejsca świata, wliczając wszystkie Chile, Gruzje i Mołdawie. Oba Vesprale przypomniały mi nieco wina, które zdarzało mi się pić pod koniec lat 90-tych. Była to wtedy najwyższa półka, na którą sięgał mój portfel. Na szczęście od tamtych czasów sporo się zmieniło. Kupując niedrogie, czerwone wina mam nadzieję na lekkie, orzeźwiające, "sikaczowate" trunki. Nie da się przecież codziennie, a zwłaszcza latem, pić pełnych skoncentrowanych win. Gdyby Vesprale okazały się sikaczami, moje serce byłoby po ich stronie. Niestety są to wina z kompleksami. Próbują się prężyć jakby chciały udać co najmniej Rioję. Efekt jest równie komiczny jak głośne szczekanie małego kundelka. Wiem, cena za te wina nie jest wygórowana, ale za kilkanaście złotych dostajemy tylko sztuczną beczkę, ogólną smrodliwość, wyczuwalny alkohol i ból głowy następnego dnia. Jeśli już musicie sięgać, po którąś z tych flaszek, to wybierzcie lepiej tańszą Reservę. A generalnie to tanią Hiszpanię o wiele bezpieczniej kupować w Biedronie.
Pozostali winni wtorkowicze też pili:
Uncle Matt
Kontretykieta
Winne Przygody
Nasze wina
Sstarwines
Do trzech dych
Jongleur
Czerwone czy białe
Viniculture
Winna pasja
Amarone

Berberana Viura/Sauvignon Blanc 2009, Berberana Reserva Garnacha 2006, Bereberana Seleccion Oro Tempranillo 2008 Berberana

2011-05-07T13:30:00.000+02:00

SMACZNE-, 60 PLN

Zwykle zestawy ( nie tylko z winami ) robi się po to, żeby sprzedać czegoś więcej, wmawiając klientowi, że coś na tym oszczędza. Najczęściej albo oszczędności są złudne, albo jakaś część zestawu jest podrzuconym śmierdzącym jajem. Z taką właśnie świadomością kupowałem, dość festyniarsko zafoliowany, zestaw win Berberana. Uważałem, że coś musi być z nimi nie tak, w dodatku kosztowały łącznie zaledwie 60 PLN. Tymczasem każde z win trzymało poziom, może nie był to poziom sięgający gwiazd, ale nie wymagajmy cudów od win codziennych. O białym niewiele da się powiedzieć poza tym, że na balkonie sprawiło się należycie. Oba wina czerwone zaskoczyły wyjątkowo mocnym, intensywnym bukietem. Niestety szałowe zapachy po pół godzince gdzieś się ulotniły. Zatem wina idealne do konkursów ( przypomnę, że Reserva Garnacha zdobyła Złoto Magazynu Wino ) oraz gdy mamy więcej osób przy stole i dla każdego starcza tylko jeden kieliszek. Do zwykłego popijania obiadu Berberany nadają się wybornie, zwłaszcza w tej cenie. Producent spróbował wykorzystać efekt powtarzalnej codzienności i wabi klientów konkursem. Wystarczy rejestrować kody z opakowań i można wygrać cuda wianki. Oczywiście żeby zabawa miała sens, Berberany najlepiej pić wiadrami. Wiem jednak z doświadczenia, że są osoby maniakalnie wierne jednej marce i to pewnie do nich ( oraz do kelnerów ) skierowana jest ta promocja. Tak czy inaczej zestawik wart zakupu.

Markus Molitor Zeltinger Himmelreich Riesling Kabinett 2009; Winne Wtorki

2011-05-03T00:08:00.003+02:00

WYŚMIENITE-, 59PLN

Tym razem to mi przyszło wybrać wino do Winnych Wtorków. Chciałem wykorzystać okazję do zademonstrowania własnych winiarskich upodobań. Wybór padł na wino z kraju, do którego będę tak długo przekonywał, aż przestanie się kojarzyć jedynie z podławym Liebfraumilchem. Tak więc mam swój udział w tym, że całkiem sporo osób w Święto 3 Maja napije się wina niemieckiego. Mam cichą nadzieję, że nie zostanę z tego powodu oskarżony o zaprzaństwo:-)
Wina Molitora są mi znane nie od dziś. Smakowały mi zawsze, ale muszę przyznać, ze rzadko lądują na moim stole z dwóch powodów. Pierwszym jest cena. Molitor zrobił się znany i za przyjemność picia rozpoznawalnej marki trzeba płacić dość słono. Drugą barierą oddzielającą mnie od tych win jest ich przesadne siarkowanie. Nie wiem jak to wygląda w liczbach, ale odczucia są zwyczajnie przeszkadzające. Oczywiście nie jest to nic dziwnego również w innych Rieslingach mozelskich, ale ja nie tego szukam w winie. Tymczasem próbowane wino z 2009 roku jest, według mnie, o wiele mniej potraktowane tą diabelską siarką. Pierwsze co się narzuca jest jego duża "pijalność", kieliszek znika niemal natychmiast, z drugim zresztą jest to samo. W aromatach fajne nuty krzemienia oraz cytrusów. Nie jest to jednak jakaś wielka fala zapachów obezwładniająca zmysły na długie minuty. Riesling wydał się winem dość krótkim i "szybkim". Sprawia wrażenie wina o smaku trochę przezroczystym. Jest naprawdę pyszne, ale dość jednotorowe. Jakby miało za zadanie orzeźwić i nic więcej. Byłoby doskonałe do wypicia na balkonie, gdyby nie ta cena. Oczywiście mimo wszystko serdecznie je polecam.

Pozostałe relacje do porównania:
Amarone
Uncle Matt in travel
Czerwone czy białe
Kontretykieta
Jongleur
Viniculture
Książka i wino
Nasze-wina
Sstarwines
O winie

Groebe Westhofener Kirchspiel Riesling Spatlese 2001

2011-05-02T10:42:00.001+02:00

WYBITNE, 89 PLN
Otworzenie przez Niemców swojego rynku pracy dla Polaków uczciłem wypiciem sztandarowego wina naszych zachodnich Sąsiadów. 10-letni Riesling z późnych zbiorów jest doskonałym przykładem na to, że na wina z tego szczepu warto czekać. Chwilę troski miałem tylko otwierając butelkę, korek był dość wilgotny i z zewnątrz pokryty pleśnią. Szczęśliwie nie miało to najmniejszego negatywnego wpływu na wino. Gdybym miał jakimś jednym przymiotnikiem opisać tego Rieslinga, to chyba bym użył wyświechtanego słowa "perfekcyjny". Nie mam pojęcia czy da się zrobić jeszcze lepsze wino, wygląda na dzieło skończone. Aromaty doskonale ze sobą współpracują, nie odczuwa się dominacji żadnego z nich. Jest oczywiście przyjemnie wyczuwalna nafta, trochę jabłek, sporo cytryny, dojrzała pigwa, a do tego jeszcze kwiaty łąkowe. Słodycz Spatlese jest fajnie łamana orzeźwiającą kwasowością, również w tym zachowano równowagę idealną. Niby po wszystkich Rieslangach Spatlese w tym wieku możemy spodziewać się podobnych doznań, ale to jednak ten Groebe wydał mi się idealnym, może to kwestia drobnych szczegółów. Tak czy inaczej z pewnością warto odkładać na później Rieslingi ze sporą zawartością cukru, niewiele białych win zyskuje z czasem tak bardzo jak one.

Wesołego Alleluja!

2011-04-22T18:25:00.001+02:00

Drodzy Czytelnicy!

Skoro spotykamy się na tym blogu, to domyślam się, że wino jest naszą pasją, naszym wielkim hobby. Czasami jednak przesadzamy z naszym zauroczeniem, naszym winomaniactwem. Życzę nam wszystkim, zwłaszcza teraz przed Świętami, abyśmy znając właściwe proporcje, pilnowali się i nie stawiali wina na zbyt wysokim piedestale. Od zwariowanego hobby do łamania pierwszego przykazania nie jest przecież tak daleko.

Życzę jak najwięcej radości i refleksji z przeżywania Świąt Zmartwychwstania Pańskiego! Niech Was Bóg błogosławi i strzeże.

Wesołego Alleluja!!!

Aliaga Carlantonio 2010

2011-04-21T23:51:00.000+02:00

WYŚMIENITE+, 69 PLN

Jednym z wielu plusów picia odradzających się polskich win jest ich niszowość. Próbując jednej z zaledwie kilku tysięcy butelek danego wina od Płochockich czy Jaworka można czuć się niemal wybrańcem. Nie trzeba nikogo przekonywać, że przy takich butikowych produkcjach dotknięcie winiarza jest niemal dostrzegalne, w przeciwieństwie do masówek robionych w milionach butelek. Okazuje się jednak, że nie tylko nasi garażowi ( często dosłownie garażowi ) producenci mają do czynienia z mikroskopijną produkcją. W dalekiej Hiszpanii, w regionie Navarra, powstało wino Aliaga Carlantonio. W Aliadze postanowili zawstydzić Płochockich i zrobili jeszcze mniej butelek - znikome 1069 flaszek! Po kiego diabła nienajmniejszy producent robi tak niewiele sztuk jednego wina?

Raczej nie dla nagród czy prestiżu, bo mają w ofercie znacznie droższe wina, w sam raz do posyłania na konkursy. Restauracji, ani tym bardziej dużych sklepów, nim nie podbiją. Więc? Wytłumaczenie, które przychodzi mi do głowy jest takie, że albo zrobili wino dla samych siebie i dla kumpli albo jest to eksperyment czy inne macanie rynku. Jeśli sprawdzają reakcje klientów, to wypada zabrać głos.
Aliaga Carlantonio najpierw zaskakuje ciemną, wręcz brudną barwą, jakbym jakiegoś bezkompromisowego Gewurza do kieliszka wlał. Nos to całe mnóstwo łąki, ale takiej skompresowanej, do tego przesadzone wręcz aromaty dojrzałej gruszki i żółtych jabłek. Całość jest spowita w silnym naftowym ogonie. Aromaty odurzają i wyłączają na dwie chwile pozostałe zmysły. Ostatni raz wrażenie takiego oszołomienia miałem pijąc moje wino roku 2010. Zgaduję, że Aliaga Carlantonio z wiekiem będzie tylko lepsza.
Jeśli wpadnie Wam w oko, to kupujcie śmiało, teraz pozostało już tylko 1068 butelek.

Mullygruber Semillon/Chardonnay 2009 ; Winne Wtorki

2011-04-19T21:50:00.001+02:00

SMACZNE, 29 PLN
Drugi winny wtorek, druga Australia, ale na szczęście nie była to druga wtopa. Wspominałem, że dzięki winnym wtorkom będę miał okazję spróbować win, po które normalnie bym nie sięgnął. Tak się właśnie stało tym razem. Widząc zbitkę Australia i Chardonnay zwykle uciekam wzrokiem w inną stronę. Nie lubię tego ciężaru, tej domniemanej beczki, tej nudy. Choć nie piliśmy czystego Chardonnay, ale mieszankę z Semillon, to jednak wcale mnie to nie przekonywało. Wino tymczasem okazało się zaskakująco świeże, takie półlekkie, bardzo, ale to bardzo pijalne. Dominował grejpfrut z cytryną. Z pieczonym łososiem dało sobie radę bardzo pierwsza klasa. Do tego wszystkiego było w niewiarygodnie uczciwej cenie. Nie będę o tym winie pisał poezji, ale szczerze polecam i kropka..
Mullygrubera wybrał Maciek i trafił całkiem, całkiem.
U pozostałych winnowtorkowców przeczytacie bardzo zróżnicowane recenzje, w tym sporo dość negatywnych. Niewykluczone, ze mój entuzjazm bierze się z omyłki, pozostali pili rocznik 2010.
Pozostałe wrażenia:
Do Trzech Dych
Sstarwines
Uncle Matt in travel
Czerwone czy białe
Viniculture
Winna Pasja
Kontretykieta
Winne przygody
Książka i wino
O winie
Jak widać zebrała się cała wuchta wiary ( to taki ukłon dla Poznaniaka Kuby - pomysłodawcy projektu )

McGuigan Estate Shiraz 2008

2011-04-05T07:37:00.005+02:00

MIERNE-, 50 PLN
Dwa posty temu wspominałem o inicjatywie Jakuba, aby kilka osób niezależnie od siebie opisywało w tym samym czasie jedno konkretne wino.Dziś nadszedł wtorek, a więc czas realizacji naszej zabawy. Na pierwszy ogień Mateusz i Krzysztof wybrali wino McGuigan Estate Shiraz. Powiem w ten sposób. Pamiętacie początek XIV Księgi Tytusa? Jeśli nie, to zerknijcie w górę.

Podobnie zaczynają się dla mnie Winne wtorki. McGuigan Estate Shiraz jest winem, po które niestety nie wrócę. Po otworzeniu butelka buchnęła aromatem waniliowego Danio, potem było tylko gorzej. Dominowało w nim wrazenie sztuczności. Nadęte, nienaturalne, takie jakieś smutne. Piło się bez zadnej frajdy.Nie zdziwię się jednak jeśli zwolennikom win mocarnych przypadnie do gustu. Wino jest doskonałe o ile chcemy kogoś zrazić do Shirazów, Australii, Nowego Świata czy wręcz win w ogóle.
W sumie to moze nawet fajnie wyszło, ze pierwsze "winnowtorkowe" wino kompletnie mi nie podeszło. Dzięki temu jest nieco mniej cukierkowo i chyba prawdziwiej.
Opinie kolegów przeczytacie poniżej ( listę będę aktualizował ):
Kontretykieta
Winne przygody
Uncle Matt in travel
Viniculture
Sstarwines
Czerwone czy białe
O winie
Winna pasja

Miselle Colombard/Gros Manseng 2009, Miselle Merlot/Tannat 2009

2011-04-04T23:36:00.000+02:00

SMACZNE, 25 PLN

Ostatnio hurtem wszystko opisuję. Dwa Cloudy Baye, trzy Sardyńczyki, teraz dwa Francuzy. Wygląda jakby jedna butelka dziennie przestała mi wystarczać...

Słyszeliście kiedyś dość popularną i bardzo krzywdzącą tezę, że tanie wina z Francji nie mogą być dobre? Domaine de Miselle skutecznie zamyka usta frankofobom. Zrobili świetne wina, choć trzeba przyznać, że nie poszli na łatwiznę. Wina mają niski, niekomercyjny poziom alkoholu. Zrobiono je ze szczepów nie dość rozpowszechnionych w świadomości; białe z Colombard i Gros Masneng ( niewykluczone, że piłem po raz pierwszy ), czerwone to mieszanka Merlota z Tannatem. Region, w którym powstały - Gaskonia - zamiast z winami kojarzy się z armaniakiem i d'Artagnanem. Tymczasem białe zaskoczyło fajnym ciałkiem, przyjemną krągłością, aromatami grejpfruta, cytryny, bardzo, ale to bardzo pijalne. Mieszanka Merlota z Tannatem nieco słabiej do mnie przemówiła, ale nie sposób odmówić jej luźnego owocowego charakteru z tanicznym pazurkiem. Im cieplej na dworze, im chudziej w porfelu, tym chętniej po nie sięgnę. Relacja cena/jakość obłędna!

Winne wtorki

2011-04-01T21:35:00.000+02:00

Kuba prowadzący blog Czerwone czy białe wpadł na pomysł by kilka osób opisywało w Sieci to samo wino. Z założenia mamy prezentować dwa razy w miesiącu ( we wtorki ) wino wybrane kolejno przez jednego ( jedną ) z bloggerów. Dla nas będzie to okazja do skonfrontowania swoich smaków i gustów oraz przede wszystkim dobra zabawa. Mam nadzieję, że nasze oceny będą się różnić, tak jak różni nas wiek, upodobania, doświadczenie, miejsce zamieszkania, płeć czy co tam jeszcze. Ekscytująco zapowiada się pomysł, że ktoś inny będzie wybierał wino, które mamy pić. Dzięki temu jest szansa sięgnąć po butelki do tej pory omijane. Zobaczymy co z naszej zabawy wyniknie. Na jak długo starczy nam zapału, czy będziemy się wykruszać czy wręcz przeciwnie?

Projekt, rzecz jasna, nie jest zamknięty. Na razie startuje 9 blogów i nie tylko blogów:

i ja

Wszystkie osoby chcące dołączyć do zabawy nasz pomysłodawca - Kuba zaprasza serdecznie. Najlepiej piszcie właśnie do Kuby.

Pierwsze wino zawita na nasze stronki w najbliższy wtorek. Do zobaczenia zatem.

Is Solus 2008, Kanai 2008 i Arruga 2006 Sardus Pater

2011-03-27T00:57:00.001+01:00

Cloudy Bay Sauvignon Blanc 2010, Cloudy Bay Pinot Noir 2008

2011-03-23T09:04:00.000+01:00

WYŚMIENITE-, 119 PLN
Mógłbym powtórzyć ( bo przeciez nie zaśpiewać ) za Kazikiem: "najbardziej lubię wizualizować sobie ostateczny krach systemu korporacji", dodam, że zwłaszcza w branży winiarskiej. Wkurza mnie coraz modniejsze ( również w PL ) spekulacyjne inwestowanie w wina, których się nigdy nie pije, ba nawet się ich nie widzi. Nie kumam o co chodzi w międzykontynentalnych aliansach producentów win. Dostaję wysypki gdy słyszę o kupowaniu winnic przez towarzystwa ubezpieczeniowe, koncerny farmaceutyczne czy inne fundusze emerytalne. Chciałbym, żeby świat zatrzymał się na romantycznym modelu wytwarzania wina w winnicach przekazywanych z pokolenia na pokolenia w ramach rodziny. Niestety, wysokie ceny jakie jesteśmy gotowi płacić za wina, ściągnęły do tego najsympatyczniejszego działu rolnictwa wielki biznes. Chyba jedyną szansą na powstrzymanie tej tendencji jest wspieranie małych producentów poprzez kupowanie ich win.
Traktując serio, to co powyżej napisałem, trudno mnie posądzić o miłość do koncernu LVMH. Koncern ten skupia dobra luksusowe od torebek, poprzez perfumy i zegarki, aż po whisky, koniaki i wiele, wiele innych. Rozstrzał, jak widać, dość spory. Wszystkie ich produkty łączy cena, bardzo wysoka cena.
LVMH sprzedaje również słynne nowozelandzkie wina Cloudy Bay. Wina z posiadłości, która zrobiła wiele dla rozsławienia Sauvignon Blanc z regionu Marlborough. Miałem okazję spróbować ostatnio ich flagowych win - Sauvignon Blanc i Pinot Noir. O ile z przyjemnością uszczypnąłbym wieloryba jakim jest LVMH, to na winach znęcać się nie mogę. Były po prostu dobre, czy wręcz wyśmienite.
Sauvignon Blanc pachniało winogronami, trochę agrestem, owocami południowymi. Nos był generalnie dość bogaty jak na S.B. z antypodów. W ustach sucho, mineralnie, bez zbędnych fajerwerków, z każdym łykiem zyskiwało. Piło się świetnie, zwłaszcza, że to była pora śniadania.
Pinot Noir wygląda mało komercyjnie, widać że nie próbuje się mizdrzyć do osoby go pijącej. Barwa brudno jasna, jak to w Pinocie, kręgosłup praktycznie żaden, kruchuteńkie. Aromaty poziomki i truskawki, bez nut obejściowych charakterystycznych dla odmiany. Przypomina raczej środkowoeuropejskie Pinoty niż produkty nowoświatowe. Nie jest to wino spektakularne, którego jeden kieliszek uwiedzie tłumy. Nie wyobrażam sobie jednak żebym mógł się nim znudzić. Szczerze polecam.
Moje wysokie oceny są całkowicie oderwane od cen Cloudy Baya. Patrząc obiektywnie wina są świetne, ale w relacji cena/jakość plasują się na szarym końcu. Wina powinny kosztować nie ponad stówkę, ale jakieś 50 PLN. I tu mamy kolejny argument przeciw "wysysającym naszą krew kapitalistom". Nie dajmy sobie wmówić, że wielka firma optymalizując koszty zapewni nam produkty wysokiej jakości za cenę niższą niż może to zrobić mały producent. Wielka firma myśli o wielkich zyskach i tyle. Długofalowo zawsze bardziej opłaci się duża konkurencja, a więc wspieranie wielu niewielkich przedsiębiorców. A tym, którzy pomimo wszelkich zastrzeżeń chcą spróbować zbyt drogich win pozostaje szukanie okazji do degustacji darmowych, co stało się moim udziałem:-)

Cusumano Benuara 2008

2011-03-21T23:06:00.000+01:00

WYŚMIENITE, 55 PLN
Takiego wina spodziewamy się po czerwonej Sycylii. Silne, pełne, gęste, skoncentrowane, południowe. Intensywne buchnięcie owocu sprawia takie wrażenie, że chce się to wino wychłeptać w jednej chwili. Na szczęście muskularna budowa wina nie pozwala na takie łakomstwo. Generalnie nie byłbym w stanie pić takich mocarzy na co dzień, ale raz na jakiś czas jak najbardziej. Celna sycylijska odpowiedź na chilijskie pseudoreservy. Myślę, że Benuara jest również świetnym winem do zabrania w gości. Winomaniacy je docenią, niepijący mają szanse się nawrócić, a wszystkim spodoba się szklany korek jakim jest zamykane.
Uczciwa cena, nie żeby jakaś okazyjna, ale uczciwa.

Lenz Moser Beerenauslese 2007

2011-03-17T08:34:00.000+01:00

WYŚMIENITE
Totalne zaskoczenie. W poprzednim poście wspomniałem, że ostatnio pite słodycze z Austrii zawiodły moje oczekiwania. Tymczasem to, po którym nie spodziewałem się najwyższych lotów okazało się najsmaczniejsze. Lenz Moser to wieloryb mający ileś różnych marek, kojarzy się dość supermarketowo. Te wina, których miałem okazję próbować były poprawne, ale do rzucania na kolana sporo im brakowało. Warte próbowania raczej tylko z powodu przystępnej ceny. Co do kosztów, to nie udało mi się dotrzeć ile u nas kosztuje opisywane wino, ale patrząc po stronach zagranicznych nie powinno to być więcej niż 50 PLN, a niewykluczone nawet, że sporo mniej. Za taką kwotę dostajemy wino niezwykle aromatyczne, wyczujemy brzoskwinię, skórkę pomarańczową, dojrzałe banany, jakieś inne trudniejsze do zidentyfikowania owoce egzotyczne, a także nuty miodu gryczanego. Mi najbardziej podobały się zgrabne proporcje pomiędzy słodyczą, a wyczuwalną kwasowością. Dzięki tej ostatniej BA zachowało sporo rześkości, nie nudziło się wcale. Na kontretykiecie wino opisano jako "płynne złoto", trochę w tym przesady, ale tylko trochę. Z pleśniakiem sprawdziło się bardzo pierwsza klasa.

Degustacja win austriackich

2011-03-13T00:28:00.000+01:00

Podczas czwartkowej degustacji win austriackich w Hotelu Marriott mogliśmy skonfrontować rzeczywistość z kilkoma stereotypami. I rzeczywistość wydała się znacznie piękniejsza od stereotypów, choć niektóre schematy dotyczące win austriackich trzymają się mocno.
Zacznijmy od tego, że wina te mają swój dość łatwo rozpoznawalny charakter. Nie są to, jak czasem by chcieli niektórzy, takie słabsze wina niemieckie. Prowadzący seminarium Austriak (uciekło mi Jego nazwisko) mówił, o braku granic, o przenikaniu się kultur winiarskich i t.p. O tym, że granicząca ze Słowenią Styria daje wina podobne do słoweńskich, a w przytulonym do Węgier Burgenlandzie powstają wina zbliżone do madziarskich. To zupełnie niepotrzebna skromność. Austria, jako winiarska całość, ma swój styl i warto to podkreślać.

Przyjęło się sądzić, że jeśli już coś smacznego wyjdzie Austriakom, to z pewnością będzie to wino białe. Ze świetnymi Gruner Veltlinerami zdążyliśmy się już oswoić, do Rieslingów również się przekonujemy. Mnie jednak w Marriotcie powaliła na łopatki austriacka czerwień. Pinot Noir i Blaufrankisch to odmiany, które bezwzględnie trzeba śledzić. Całą degustację czerwonych można było właściwie uznać za skończoną po spróbowaniu win z winnicy Panaroma (mój prywatny zwycięzca degu). Niepokój mogło wzbudzić, że winiarz próbował zrobić za duży show na swoim stoliku. Nie dość, że przywiózł chłodziarkę do swoich win, to jeszcze eksponował na talerzu ziemię ( a właściwie głównie kamienie ) z winnicy. Ponadto chwalił się tym, że w ostatnim czasie liczba dżdżownic na jego działkach wzrosła 10-krotnie. Chrzanić te wszystkie dżdżownice, zabawne etykiety i kamienie na talerzu, ważne były wina. Po spróbowaniu ich miałem ochotę przyklęknąć z telemarkiem. Bajeczka! Ceny niestety dorównały walorom smakowym. Trzeba liczyć się z kosztami porównywalnymi z zakupem sensownego Brunello albo Amarone, ale zdecydowanie warto.
Skoro jesteśmy przy cenach, to Austria nie jest synonimem taniości. Niestety jest to gorzka prawda. Wina podstawowe były... bardzo podstawowe, a te warte uwagi o jakieś 30% za drogie. Widać taka jest nasza środkowoeuropejska mentalność. Węgry za drogie, Polska za droga, Słowenia nietania, to i Austria się ceni.
Kolejnym odkłamaniem było spróbowanie wielu win z 2010 roku. Mówiło się, że był to znacznie słabszy rocznik niż 2009. Tymczasem wina zaprezentowały się wyśmienicie. Sami winiarze twierdzą, że jakość gron była wyższa, kłopotem okazała się tylko mała wydajność.
Wbrew stereotypom, ale tym razem na minus, zaprezentowały się słodkości. Jakoś miałem w głowie, że słodka Austria to wina od świetnych w górę. Tymczasem zupełnie wszystko czego spróbowałem było nudne, mdłe, za ciężkie. Wina nie były w stanie dźwignąć wysokiego poziomu cukru. Spore rozczarowanie.
Podczas degu zabrakło przedstawicieli najbardziej znanego regionu Wachau, a z będącej pupilkiem dziennikarzy winiarskich Styrii pojawił się zaledwie jeden producent. Czy czułem zatem jakiś niedosyt? Wręcz przeciwnie, bogactwo win gwarantowało raczej przesyt. Zresztą na Wachau należy poświęcić osobny wieczór.
Wyszedłem z przykrą konstatacją, że piję zdecydowanie za mało win z jednego z najbliższych nam krajów, niemal sąsiada. Obiecuję to zmienić, a z obietnicy wywiążę się w najbliższej notce (zacna butla już się chłodzi).

Chateau Citran 2006

2011-02-28T23:19:00.001+01:00

WYŚMIENITE-, 99 PLN
Paw plus alkohol budzi w nas skojarzenia dość jednoznaczne i nie są to skojarzenia dobre:-) Tym bardziej zaintrygował mnie wizerunek tego królewskiego ptaka na etykiecie Chateau Citran. Okazuje się, że pawie są po prostu stałymi lokatorami posiadłości. Wino Chateau Citran to medokańskie Cru Bourgeois powstałe po połowie z Cabernet Sauvignon i z Merlota. Wyśmienite, zwarte, dobrze skomponowane. Zgrabne proporcje pomiędzy owocowością a tanicznością. Zaskakuje jedynie, że jak 50 % udział Merlota miało dość suchą i cherlawą budowę. Pijąc je na początku dominują nuty czerwonej porzeczki by z czasem ustąpić nieco miejsca jeżynom.

Wino więcej niż przyjemne i z pewnością warto po nie sięgnąć, ale dotyka je typowa choroba Bordosów. Wiemy, że tamtejsze wina są świetne, być może wciąż najlepsze na świecie. Wiedzą o tym, niestety, również bordoscy winiarze dojąc konsumentów, że aż miło. Klienci zresztą są sami sobie winni akceptując horrendalne ceny. Skutkiem tego sięgając po wino z Bordeaux kupujemy wino, które raczej będzie dobre i na pewno będzie zdecydowanie za drogie. Zmian na lepsze raczej nie widać. Hipotetyczny bojkot win z Bordeaux na nic się zda. Zawsze znajdzie się bogaty Chińczyk, Hindus czy Rosjanin gotów zapłacić w myśl zasady "im drożej tym lepiej". Dziś złoszczę się, że solidne, choć bez jakiś fajerwerków, Cru Bourgeois warte według mnie 60 PLN kosztuje niemal stówkę. Obawiam się jednak, że za kilka lat będziemy wspominać te ceny jako relatywnie niskie. Świat wariuje, pora przerzucić się na niedocenione ( na razie ) Beaujolais...

Colle al Vento Negroamaro 2008

2011-02-21T18:07:00.000+01:00

MIERNE-, 13 PLN
Nieosiągalne pragnienie znalezienia wina taniego i dobrego zarazem, znów mnie zaprowadziło do Biedrony. Colle al Vento Negroamaro jest winem z południowych Włoch, którego główną zaletą jest fenomenalna cena. Niestety innych zalet doszukać się ciężko. Smakuje jak cienkie wino, do którego ktoś dolał spirytusu ( niezbyt mocno, ale jednak wyczuwalny). Bezzapachowe jakieś. I w ogóle takie nijakie. Nie bardzo jest się do czego przyczepić, ale i zachwycić się nie ma zupełnie czym. Napisałbym, że jest to notka ku przestrodze, ale jednak cena robi wrażenie. Jako wina nie kupować, jako solidny sok owocowy jak najbardziej. Słyszałem, że Primitivo od tego samego producenta jest całkiem znośne, może kiedyś spróbuję.

Moleskine Wine Journal

2011-02-14T22:11:00.000+01:00

Nie rozumiem osób, które zanim jeszcze połkną pierwszy kieliszek wina już mają spisane dwie strony wrażeń. W końcu nie po to pijemy wino by je opisywać, spisanie naszych doznań ma być jedynie efektem ubocznym. Niemniej jakieś notki robić warto. Po to by zobaczyć jak się zmieniają wina wraz ze zmianą roczników, z czasem dojrzewania, jak zmienia się nasza percepcja oraz by zwyczajnie pamiętać co piliśmy. Skoro już mamy gdzieś umieszczać nasze opisy to gdzie? Bloga zaraz ktoś podpatrzy, a żółte karteczki post-it mają tendencję do natychmiastowego gubienia się. Idealnym rozwiązaniem wydają się elektroniczne gadżety. Ja niestety najpierw muszę nauczyć się obsługiwać sms-y, świat IPhonów jeszcze daleko przede mną. Metodą wykluczeń na placu boju pozostał stary, oldskulowy notes. Rzecz jasna najprościej byłoby kupić normalny, gruby notes z solidną okładką. Ale skoro obok jest "specjalny" notes winiarski ciężko było pokusę odeprzeć. Do tego notes ma gumkę, zabawne nalepki, a w podobnych pisali Sartre, Hemingway, zaś Picasso rysował. Mając taki wypaśny notes poczułem się niemal jak Indiana Jones, on miał w swoim notesie wiedzę większą niż Wikipedia i Wikileaks razem wzięte.
Nie ukrywam, że padłem ofiarą świetnej reklamy prezentującej mozliwości notesu. Sami zerknijcie.

Niestety okazało się, że nie wystarczy kupić notesu by drewniane ręce nagle zaczęły fajnie rysować. Sam notes ani Hemingwayem ani Picassem mnie nie zrobił. Infantylne nalepki w moich rękach, zamiast być urocze, stały się jeszcze bardziej infantylne. Niemniej Moleskine jest naprawdę bardzo pierwsza klasa. Tyle, że na taką głupotkę szkoda kasy, lepiej komuś przypomnieć o zbliżających się własnych imieninach albo czymś tam innym i metodą emocjonalnego szantażu wymóc prezent.
Miłego pisania i rysowania.
I jeszcze milszego picia, by było co opisywać.

Soave Classico Pieropan 2008

2011-02-01T23:58:00.000+01:00

SMACZNE +, 59 PLN

Czasy gdy Soave było pogardzaną apelacją mamy na szczęście dawno za sobą. Obecnie region ten daje nam najczęściej przyjemnie lekkie, mineralne wina aspirujące do oddawania charakteru wulkanicznej ziemi, na której powstały. Jedną z najjaśniejszych gwiazd apelacji są wina z winnicy Pieropan. Krytycy się nad nimi rozpływają uważając za jedne z najlepszych w regionie. Spróbowałem więc i ja choć nie są to wina łatwo dostępne w Polsce. W pierwszej chwili wino wydaje się tym za co kochamy Soave - kwintesencją mineralności, nut jabłkowych i cytrusowych. Niestety, pijąc je dalej dochodzą do głosu coraz cięższe aromaty z brzoskwinią na czele. Wino robi się nudnawe i niczym specjalnym nie wyróżniające,owszem jest to wciąż dobre wino, ale bez nadmiernych zachwytów. Nie wiem czy mój lekki zawód był spowodowany nadmiernymi oczekiwaniami czy może faktem, że jest to najbardziej podstawowe wino od producenta. Tak czy inaczej należy się cieszyć, że wina od Pieropana pojawiają się nad Wisłą dając możliwość zweryfikowania osądów krytyków.

Soave jest ślicznym podwerońskim miasteczkiem z jednym z najlepszych punktów informacji turystycznej jaki widziałem. Soave nie jest jednak ósmym cudem świata, warto tu wpaść na dwie chwile, ale zostawać na całe życie to już raczej nie. Zupełnie jak z Soave Classico od Pieropana, wypiłem je z przyjemnością, może nawet kiedyś powtórzę, ale do moich ukochanych win go jednak nie zaliczę.

Muga Reserva 2006

2011-01-26T00:33:00.000+01:00

WYŚMIENITE +, 95 PLN
Naczytałem się ostatniego Magazynu Wino poświęconego między innymi winom z Riojy i naszła mnie na nie ochota. Nabyłem zatem podstawowe (!) wino z legendarnej winnicy Muga. Nie jestem zwolennikiem win hiszpańskim, a zwłaszcza ich kultu beczki więc byłem pełen obaw. Muga Reserva leżała w dębie przez 24 miesiące. Pomimo tego wino nie jest nadmiernie przesiąknięte odbeczkową wanilią, karmelem czy kawą. To dobrze gdy ma się wrażenie picia po prostu wina, a nie wina jakiegoś tam przymiotnikowego. Zupełnie jak w filmie - jeśli zwracamy uwagę na świetne zdjęcia czy scenografię, to często oznacza, że film jest skopany, nie stanowi całości. Muga Reserva jest integralna, nie ma w niej odskoków w żadną stronę. Jest pełna, okrągła, wyraźnie owocowa i co ważne z zauważalną kwaskowością. Ta kwasowość przełamuje wino i nie czyni go nudnym i zbyt ciężkim po pierwszym kieliszku. Po prostu pychotka i tyle, na tle swoich przewidywalnych koleżanek z regionu wypada rewelacyjnie. Piłem je w towarzystwie pysznej kiszki ziemniaczanej i sprawdziło się wybornie. Do nudnego kartofla Rioja dodała sporo życia, zdecydowanie polecam. W końcu tak wyśmienitej potrawy jak kiszka ziemniaczana nie można podać z byle czym:-)

Floriovo

2011-01-23T22:37:00.000+01:00

SMACZNE-, 5 Euro
Dziwadełko.
Smuci mnie, że wzmacniane wina Marsala są tak niemodne. Daleko im do sławy Porto czy Sherry, choć kiedyś również Marsala cieszyły się sporym prestiżem. Na utratę zaufania klientów z pewnością niemały wpływ mają takie wynalazki jak Marsala all'uovo, czyli wino z dodatkiem żółtek jaj! Jeśli dodamy do tego, ze w winie znajdziemy również substancje koloryzujące, karmel, cukier, alkohol i zioła, to nie brzmi to zbyt zachęcająco. Zupełnie jak w antycznych czasach gdy wrzucano do wina wszystko co było pod ręką. Sam kupiłem je wyłącznie jako ciekawostkę. Tymczasem okazało się zupełnie smaczne. Faktycznie, jest zdecydowanie zbyt słodkie, zbyt ciężkie i dość nudnawe. Pewnie w lecie bym na nie nawet nie spojrzał, ale gdy się robi zimno wina wzmacniane znacznie u mnie zyskują. Również takie osobliwości jak Floriovo.
O winnicy Florio, z której wino pochodzi, a także o szlachetniejszych winach Marsala wspomnę wkrótce.

Albarara Cru Artigianale 2009 Tenuta Santa Lucia

2011-01-17T09:02:00.001+01:00

WYBITNE, kilkanaście Euro
Uczyniłem to wino swoim białym winem ubiegłego roku więc wypada cokolwiek o nim wspomnieć.
Zdarza nam się mówić o jakimś winie, że jest wyjątkowe. Najczęściej traktujemy to jako synonim czegoś ponadprzeciętnego. Czy zawsze jednak używamy tego określenia właściwie? Wyjątkowe nie powinno przecież oznaczać wina po prostu dobrego czy nawet wybitnego, w końcu świat jest pełen win wybitnych. W przypadku wina dziś opisywanego możemy śmiało mówić o wyjątkowości zarówno w sferze doznań jak i niepospolitej metody produkcji. "Na papierze" Albarara prezentuje się słabowicie:

region - Emilia Romania - mówiąc najoględniej nie jest to pierwszoplanowy region winiarski Włoch,
szczep - Albana - kto o nim słyszał poza tubylcami i fachowcami?
winiarz - Paride Benedetti - dopiero zaczyna pracować na swoje nazwisko.
Wino wyróznia sposób w jaki powstało. Skórki białych winogron są poddane maceracji nie przez kilka czy nawet kilkanaście dni, ale przez długie 8 miesięcy! Podobny trick stosuje słynny Josko Gravner, niestety ceny jego win są na niedostępnym dla mnie pułapie więc ciężko mi powiedzieć czy Benedetti robi to lepiej czy gorzej. Rezultatem długiej maceracji jest wino chodzące w jakiejś odmiennej zupełnie kategorii wagowej. Trudno porównywać je z innymi białasami. Zapach jest niewyobrażalnie intensywny, jakbyśmy wąchali perfumę, a nie wino. Pachnie zupełnie jak herbatka rumiankowa i ten aromat nieco przesłaniał wszystkie inne. Po wwąchaniu się czułem suszoną morelę, pigwę, dojrzałe ananasy. W ustach mocne, pełne i gęste, ale nie daje poczucia znudzenia po jednym kieliszku. Właściciel winnicy określa jego potencjał starzenia na długaśne 10 lat. Po tym gdy wypiłem wino sam, miałem jeszcze okazję skosztować go na sporej imprezie.
Towarzystwo było mocno mieszane, większość piła wina okazjonalnie. Polano nam kilkanaście różnych flaszek i ku mojej radości najlepiej została przyjęta Albarara Cru Artigianale. Oczywiście do wina najmocniej przyssałem się ja, co widać choćby po nędznej jakości zdjęcia zrobionego winiarzowi. W tym miejscu warto wspomnieć, ze Paride robi wrażenie osoby niezwykle skromnej, nieśmiałej. Jak to się mówi w takich sytuacjach zamiast niego przemawiają jego wina:-)
Wina z Tenuta Santa Lucia są niestety w Polsce niedostępne i wątpię by kiedykolwiek się to zmieniło. Nie wierzę by jakikolwiek importer odważył się sprowadzić wino od nieznanego winiarza, z dziwnego regionu i szczepu, w dodatku z obciachową etykietką. Może się to zmieni gdy Albarara Cru Artigianale zostanie obsypana medalami, a do winnicy dotrą dziennikarze piszący przewodniki winiarskie. Tyle, że znając życie za to wino zapłacimy wtedy kilka razy drożej. Do tego czasu trzeba się posiłkować własnym, bagażnikowym importem. Winnica jest połozona bliziutko chętnie odwiedzanego przez Rodaków San Marino, wystarczy zatem zboczyć nieco z trasy by zweryfikować mój entuzjazm. Więcej danych znajdziecie na ich stronie, której długość ładowania jest niestety wprost proporcjonalna do czasu maceracji skórek. Zresztą "mojego" wina jeszcze na stronie się nie znajdzie. Powodzenia w zakupach życzę.

Oops Sauvignon Blanc 2010

2011-01-07T23:10:00.000+01:00

SMACZNE-

Seria chilijskich win Oops to gratka dla, licznej nad Wisłą, grupy miłośników Carmenere. Wszystkie wina z kompletu wykorzystują ten szczep. Skrótowa historia odmiany i jej występowania w Chile, opisana jest na etykiecie naśladującej artykuł z gazety. Producenci reklamują Carmenere jako zaginioną odmianę bordoską zniszczoną przez filokserę i odnalezioną po latach w Chile, a myloną z Merlotem. Historyjka jest trochę polukrowana, ale nie wymagajmy, żeby producent się samobiczował. Podoba mi się ich dystans do siebie wyrażony choćby w nazwie wina. Osoby chcące dowiedzieć się jak wyglądało ponowne odkrycie Carmenere odsyłam do świetnego artykułu na Vinisferze.

Czyste Carmenere lub w mieszance z Merlotem czy Cabernet Franc to standard. Ale już dodanie 15% tej czerwonej odmiany do Chardonnay lub Sauvignon Blanc wydaje się być ekstrawagancją. Oczywiście można złośliwie zauważyć, że wyprodukowali za dużo tej odmiany i upychają wszędzie gdzie się da, nawet w białych winach. Tymczasem rezultat jest zaskakująco udany. Niedrogie chilijskie Sauvignon Blanc to z reguły cytryna z trawą i udawanym dojrzałym agrestem. Smakują zbyt podobnie do siebie, nuda jak w polskim filmie. Tymczasem podkręcenie tej odmiany dolewką Carmenere dodało winu ciała i pozbawiło banalności. Nie ma co szachrować, nie jest to ani Sancerre ani Pouilly Fume, ale mimo tego Oopsem zainteresować się można.

Wino roku 2010

2011-01-03T23:28:00.001+01:00

Za nami rok chmury wulkanicznej, katastrofy smoleńskiej, wielkiej powodzi, zwycięstwa B.Komorowskiego, kryzysu finansowego w Europie. Dla mnie nie był to dobry czas, 2010 żegnam zatem bez żalu. Winiarsko zdarzyło się jednak sporo dobrego i wypada o tym napisać czyli czas na skrajnie subiektywne wyróżnienie kilku wypitych przeze mnie win i nie tylko win.

AKTYWNOŚĆ W POLSKIM INTERNECIE

www.sstarwines.pl

Bardzo aktywny rok w winiarskim Necie. Sporo nowości, które zauważyć trzeba.
Przede wszystkim pierwszy videoblog prowadzony przez Jerzego Kruka - bardzo ciekawie opowiadane, profesjonalnie montowane, w dobrym sensie szołmeńskie, ale zdecydowanie za rzadko.
Blog O winie bez ściemy - mój ulubiony. Oprócz doskonałych wstawek graficznych:-), teksty pisane naprawdę bez ściemy. Przy tym z wiedzą winiarską na najwyższym poziomie (jako próbkę polecam post o glebach i dyskusję w komentarzach ). Oprócz Deo w moich zakładkach po lewej stronie znajdziecie całe mnóstwo blogów, do których zaglądam regularnie i z przyjemnością.
Nowe wortale: Wina Marcina, Viniculture i ostatnio Winezine. Trzymam za wszystkich kciuki choć z bólem zauważam, że jest u nas więcej dowódców niż Indian. Łączenie się wortali byłoby mile widziane.
Doceniając wszystkich wymienionych oraz niewymienionych należy przyznać, że w winiarskiej blogosferze rządzi sstarwines.pl . To właśnie tam najpierw zaglądam gdy zastanawiam się nad kupnem obcej butelki. Prowadzone super rzetelnie, z pasją i przez sporą grupę winomaniaków. Kiedyś przeszkadzał mi w śledzeniu tej strony koszmarny interfejs. Teraz myślę sobie, że tak jest specjalnie, żeby zniechęcić przypadkowych i niechcianych gości. Poza tym szacun, że bez wsparcia środków unijnych mają więcej wejść niż magazynwino.pl

NAJLEPSZA RELACJA CENA/JAKOŚĆ

Gruner Veltliner Hochterrassen Salomon Undhof 2008

Drugi raz z rzędu Magazyn Wino przyznał mu złoto w kategorii win białych do 30 PLN. Jak o mnie chodzi może dostawać ten medal dożywotnio. Pychotka.

NAJCZĘŚCIEJ PITE PRZEZE MNIE

Schloss Vollrads Kabinett 2005

Pewnie wypiłem więcej butelek któregoś z sikaczy, ale nawet nie wiem którego. Vollradsa tymczasem nie sposób zapomnieć. 5 lat leżakowania zrobiło swoje, porównywałem je z młodszymi od tego samego winiarza; na Rieslinga opłaca się czekać. Wspaniałe wino.

NAJLEPSZE WINO BIAŁE

1.Albarara Cru Artigianale Tenuta Santa Lucia 2008

Wkrótce wrzucę opis tego wina i wtedy podlinkuję. Na zachętę powiem tylko, ze chodzi ono w zupełnie innej kategorii wagowej niż cokolwiek co dotąd piłem. 8-miesięczna maceracja skórek w białym winie!!!!!

2.Pinot Gris Vieilles Vignes 2007 Domaine Zind-Humbrecht

Wino od legendarnego winiarza alzackiego. Bardzo drogo, ale warte każdej złotówki. Dla mnie bomba.

3.Sibemus 2009 Winnica Płochockich

Zbyt wiele osób zmusiłem do wypicia Sibemusa, by się go teraz wypierać:-) Daję więc trzecie miejsce, może trochę na zachętę. Świetne wino, inne od Płochockich są oceniane przez fachowców lepiej. Mi jednak niezmiennie najbardziej smakuje Sibemus.

NAJLEPSZE WINO CZERWONE

1.Hochheimer Reichestal Spatburgunder Franz Kunstler 2004

Jak już przekonałem się do Niemiec , to od razu na całego. Okazuje się, że Sąsiedzi są mistrzami nie tylko w robieniu Rieslingów. Nie bójcie się czerwieni z Niemiec.

2.Chateau Belle Rose 1974

Trochę z powodów sentymentalnych ( to mój rocznik ) i dużo bardziej za naprawdę wspaniałe doznania.

3. Rippidu Etna Rosso DOC Filippo Grasso 2007

Umieściłem je tu bardziej dla pokazania, że Sycylia to nie tylko podsmażane konfitury. Rippidu jest po prostu eleganckie, apelację Etna D.O.C. warto śledzić.

NAJDZIWNIEJSZE WINO ROKU

Kagor Imako

Wbrew pozorom kategoria zupełnie szlachetna, wszak cenimy wina, które nas potrafią czymś zadziwić. Ten Kagor został podkręcony ziołami i wyszło smacznie i zabawnie. Przy tym kosztuje grosze.

KRAJ ( REGION ) ROKU

Polska!!!

Z pozycji ciekawostki polskie wina wskoczyły na poważny poziom. Wiele z nich pije się z prawdziwą radością nie dając im dodatkowych plusów za miejsce pochodzenia. Zacząłem łapać się na tym, ze zastanawiając się na co mam ochotę wieczorem wychodzą mi wina rodzime. Minusem są spekulacyjne wciąż ceny. Do pionierów naszego winiarstwa wkrótce zaczną dołączać kolejni i miejmy nadzieję, ze narodzi się namiastka wolnego rynku i ceny zaczną spadać.
********************************************************************************
W zeszłym roku postanowiłem:

pić nie mniej wina niż do tej pory
odwiedzić minimum dwa regiony winiarskie
odkryć wina greckie

Z dwóch pierwszych postanowień wywiązałem się z nawiązką, Grecja niestety leży. Na 2011 planuję wyraźnie oddzielić wina niedzielne od codziennych. Jest więc szansa, że będzie tu więcej o winach z półki wyższej niż biedronkowa.

UDANEGO NOWEGO ROKU DLA WSZYSTKICH

"Sekrety włoskiej kuchni" Elena Kostioukovitch

2010-12-21T00:50:00.001+01:00

Na początek wyjaśnienie, "Sekrety włoskiej kuchni" to nie jest, na szczęście, kolejna książka kucharska. Jej autorka - Elena Kostioukovitch podjęła się znacznie ambitniejszego zadania. Spróbowała pokazać różnice i podobieństwa w zwyczajach kulinarnych pomiędzy regionami Italii na tle historycznym, kulturowym, ekonomicznym, religijnym. Wyjaśnia nam dlaczego Włosi tak lubią mówić o jedzeniu. Taki jest zresztą tytuł oryginalny - Perche agli Italiani piace parlare del cibo, zamianę go na "Sekrety..." uważam za dość niefortunną. Dla nas rozmowa o jedzeniu bywa często jedną z wersji niezobowiązujących pogaduszek o pogodzie. Tymczasem Włochów ta tematyka podkręca i rozpala bardziej niż nas sprawy polityczne. I właśnie o tej pasji opowiadają „Sekrety…”.

Elena Kostioukovitch urodziła się w Kijowie, ale już od 20 lat pracuje we Włoszech jako tłumaczka. Udało jej się przez ten czas na tyle zakorzenić, by widzieć pewne sprawy od wewnątrz, zachowując jednak dystans i świeże spojrzenie obserwatora z zewnątrz.

Autorka w swojej książce zdecydowała się opisać kulinaria wszystkich 20 włoskich regionów. Jest to zadanie tak złożone, że wydaje się niemal nie do wykonania. Trzeba przyznać, że opisy regionów są dość nierówne. Czasem opis krótszy (n. p. Umbrii ) niesie więcej treści. Pod koniec portretów każdego z regionów dostajemy użyteczne informacje o potrawach i produktach lokalnych. Rozdziały przedstawiające regiony są przeplatane częściami tematycznymi, które wydają się być mocniejszą częścią książki. Świetne są zwłaszcza te traktujące o pielgrzymach, roli lokalnych świąt, o wpływie Żydów na kuchnię Rzymu, o demokracji, restauracjach czy erotyce w kuchni.

Cała książka jest napisana bardzo starannie, tak jak na dzieło życia przystało. Niestety bywa czasem zbyt sztywna, encyklopedyczna, pełna nudnawych wyliczanek. Wygląda to tak jakby autorka bała się urazić jakąś lokalną tradycję czy potrawę. Sporo to nam mówi o jej szacunku wobec tych zjawisk. Patrząc na książkę całościowo trzeba przyznać, że Kostioukovitch zachowała dobre proporcje pomiędzy historią, współczesnością, mini wykładem a zabawnymi ciekawostkami. Tych ostatnich jest w książce na tyle dużo, że z powodzeniem dałoby się z nich złożyć osobną pozycję. Nie chcę zabierać Wam radości wyłuskiwania tych michałków więc nie będę ich tu przytaczał zbyt wielu. Może taki przykład opisu uczty XVII-wiecznej: wprowadzono w Mantui zwyczaj pogryzania kawałków parmezanu między szesnastym a siedemnastym oraz dwudziestym a dwudziestym pierwszym daniem.

Gdzie indziej przeczytamy o legendach mówiących, że trufle powstają tam gdzie piorun uderzy jesienią lub, że wyrastają ze spermy jelenia. Czytając „Sekrety…” dowiemy się również jaki był główny postulat Partii Befsztyka oraz dlaczego faszyści próbowali obrzydzić Włochom makaron. I wiele, wiele innych równie smakowitych ciekawostek.

Czytając o przebogatych i wciąż żywych tradycjach każdego z regionów łatwo zrozumieć dlaczego właśnie w Italii narodził się Slow Food. Najwyższa jakość produktów, ich naturalność, przestrzeganie tradycyjnych receptur, to nie są rzeczy, których trzeba Włochów uczyć, oni tym naprawdę żyją na co dzień. Patrząc na autentyczną radość życia tego narodu, ich zdrowie i długowieczność, warto chyba ich ponaśladować.

„Sekrety…” noszą podtytuł Podróż po kulturze i tradycji. Cieszę się, że autorka tak dobitnie pokazała, że sztuka kulinarna to nie tylko pomysł na zapełnienie żołądka, ale również niezwykle cenny element dziedzictwa.

Na koniec pół zdania krytyki. W książce znajdziemy mnóstwo świetnych zdjęć stanowiących, jak rozumiem, integralną część tekstu. Niestety zdjęcia są czarno-białe, niewyraźne i przede wszystkim bez podpisów. Szkoda, książka bardzo wiele przez to traci.

Niemniej z czystym sumieniem polecam ją jako prezent gwiazdkowy kupowany na ostatnią chwilę. Naprawdę warto!!!

P.S. O winach Kostioukovitch niemal nic nie wspomina, uczciwie przyznając we wstępie, że gdyby chciała to zrobić, to książka byłaby dwukrotnie grubsza.

Zibibbo razy trzy ( z czwartym w pamięci )

2010-12-15T23:58:00.001+01:00

Kto nie lubi win słodkich niech pierwszy przestanie czytać tego bloga ( albo ten blog ). Ja tam lubię i nawet głoszę znajomym, że do słodkich win trzeba dojrzeć ( niektórzy uwierzyli:-) ). Pijąc na Sycylii słodycze nie sposób ominąć szczep Zibibbo. Możemy nazywać go Muskatem Aleksandryjskim dostępnym w innych krajach, jak na przykład mocno odległe RPA. Odmiana ma korzenie arabskie, co akurat na Sycylii jest zjawiskiem dość powszechnym również w kuchni. Zdarza się zrobić z Zibibbo wina wybitne jak Moscato di Pantelleria, kiedyś pisałem o uznawanym za jedno z najlepszych włoskich win słodkich Ben Rye. Znacznie jednak częściej robi się z Zibibbo wina przyzwoite, ale bez zachwytów. Wiadomo tylko, że są słodkie, ze zrodzynkowanych gron i w sumie normalnym ludziom to wystarcza. Normalni ludzie kupują takie wina u lokalnych winiarzy na wagę za 1,30 Euro za litr ( na zdjęciu skrajna butla z lewej, daję mu SMACZNE+ ).

Ci którzy mają bardziej pod górkę do winiarzy fatygują się do miejscowego spożywczaka i wydają 3-5 Euro za butlę, ( u mnie WYŚMIENITE-, na fotce w środku). Najgorzej mają ambitni turyści - odwiedzają lokalną gwiazdę DONNAFUGATA i kupują wino Lighea ( to z prawej na zdjęciu). Teoretycznie jest to wino zrobione z Zibibbo, ale z pewnością wbrew duchowi Zibibbo. Jest normalnie wytrawne, dosyć lekkie, jasne w barwie. Samo w sobie nie jest kiepskie, ale spodziewając się czegoś innego łatwo można się rozczarować. W sumie z Merlota też da się w teorii zrobić kwaśne białe wino, ale nikt się na to nie porywa. Czemu zatem Donnafugata tak okaleczyła swoje Zibibbo? Może żeby nie robić konkurencji własnemu genialnemu Ben Rye? Szkoda. Wychodzi mi z tej wyliczanki dość nielogiczna arytmetyka. Zibibbo na litry jest niewiele mniej warte od prostego butelkowanego. Zwyklak butelkowany lepiej kupić niż markową, sporo droższą Ligheę, zaś Ben Rye od tego samego producenta kosztuje harmonię pieniędzy, a wart jest nawet dwa razy więcej. Dziwna ta Sycylia...

Białe.... na FB

2010-12-12T13:50:00.000+01:00

Utworzyłem blogowy profil na Facebooku. Zakładam, że profil nie będzie miejscem zwykłego wstawiania linków z blogu. Będzie pojawiać się więcej, ale za to znacznie krótszych informacji, zdjęć, filmików, nie zawsze zresztą związanych z winem. Zresztą wszystko pewnie wyjdzie w praniu. Zapraszam serdecznie.

Reserva Miolo Cabernet Sauvignon 2006

2010-12-06T23:56:00.000+01:00

SMACZNE, 60 PLN
Brazylia to kolejny, po Chile, Argentynie i Urugwaju, kraj Ameryki Południowej, który czeka na odkrycie swojego winiarstwa. Teoretycznie wiem, że Brazylia to nie tylko Cachaca, ale jakoś na ich wina do tej pory nie trafiałem. Rozgrzeszam swoją ignorancję faktem, że w mojej ulubionej książce Wino jej autor - Andre Domine wspomina o Brazylii zaledwie w dwóch akapitach.
Tym bardziej ucieszyłem się gdy Przyjaciel poczęstował mnie brazylijskim Cabernetem z winnicy Miolo. Etykieta utrzymana w nastroju tradycyjnym zapowiedziała bardzo klasycznego nowoświatowego Caberneta. Silna budowa, sporo słodyczy, książkowy aromat czerwonej porzeczki plus morwy. Wino można wypić z prawdziwą przyjemnością, oczywiście pod warunkiem, że lubi się Nowy Świat.
I jeszcze mała rada dla osób chcących przywieźć wino z ojczyzny samby. Brazylijczycy eksperymentują z odmianami hybrydowymi, jeśli chcemy mieć pewność, że wino powstało wyłącznie przy użyciu winorośli szlachetnej szukajmy na etykiecie napisu fino.

I zupełnie na koniec nasz świebodziński łącznik pomiędzy Brazylią a Polską.

Inferno, Fratelli Bettini 2007

2010-12-04T21:35:00.000+01:00

WYŚMIENITE, kilka Euro

Podoba mi się zbieżność dwóch włoskich słów. Inverno to zima, a inferno - piekło. Patrząc na śnieg i mróz za oknem rozumiem doskonale to pokrewieństwo. Inferno może budzić jednak również miłe skojarzenia. Tak nazywa się wino z winnicy Bettini, które ostatnio miałem okazję wypić. Pochodzi z położonego na północny wschód od Mediolanu regionu Valtellina. Na dobrą sprawę to jedyne miejsce poza Piemontem, gdzie powstają liczące się wina z odmiany Nebbiolo. Właściwiej byłoby pisać o szczepie Chiavennasca, bo tak lokalnie nazywa się tam Nebbiolo. Inferno okazało się świetnym, wspaniale ułożonym winem. Aromaty orzecha, truskawki, trochę skóry. Całość sprawia wrażenie nienachalnej elegancji. Sto razy lepsze od prostych Barolo, a przy tym znacznie tańsze. Z Brasato al Barolo skomponowało się pierwsza klasa, a sama potrawa i smakowała i wyglądała o wiele lepiej niż na fotce.

Moonvine Red 2007

2010-11-28T11:18:00.001+01:00

SMACZNE, ok. 60 PLN
Nie należę do zakonu wielbicieli biodynamiki. Szczerze mówiąc uważam to po części za pogaństwo, a po innej (pewnie większej) części za cwany marketing. Jeżeli ktoś naprawdę wierzy, że wino zyska na jakości jeśli będzie uprawiał winorośl zgodnie z fazami księżyca, zakopywał rogi w winnicy i odprawiał inne podobne zaklęcia, to na zdrowie. Rozumiem, że jest to bardziej element wiary i nawet się z tego specjalnie nie wyśmiewam.

Jeżeli jednak informacje o biodynamiczności wina umieszcza się wielką czcionką na etykiecie, to rozumiem, że głównym celem jest dotarcie do zielonomyślącej grupy docelowej konsumentów. Cwaniactwo i tyle. Jeśli jednak jakieś wino, pomimo epatowania swoją biodynamicznością, jest również w porządku, to nie będę go z zasady skreślał. Tak jest w przypadku sympatycznej propozycji z Australii. Mieszanka w równych niemal proporcjach Shiraza, Caberneta i Merlota dała dam wino z wyczuwalną truskawką i śliwką. Pełne i mocne - 14% jak to często w przypadku Australii bywa, dla mnie tych procentów trochę za wiele, ale w naszych mrozach może się to przyjąć. W sam raz dla takich sceptyków biodynamicznych win jak ja.

Brado Pecorino 2009

2010-11-19T22:26:00.000+01:00

MIERNE-
Pecorino wydawało mi się jeszcze jedną lokalna odmianą włoską, która cudem uniknęła zapomnienia. Ciekawą historię jego ocalenia można przeczytać na tych stronach, polecam lekturę! Nie chcąc przepisywać tego co jest w linku wspomnę tylko, że pięknie pachnące wina ze szczepu Pecorino produkuje się w Marche i Abruzji. Piłem kilka razy wina z tej odmiany i niezmiennie mnie zaskakiwała ich świetna relacja cena/jakość. Zdumiewało również pierwsze mocne owocowe buchnięcie. Do listy zdumień dołączyła ostatnio informacja, że dużą część wina eksportuje się do Japonii. A to dlatego, że Pecorino podobno idealnie komponuje się z sushi. Skoro miałem to dość rzadkie wino, to wypadało je przetestować w połączeniu z surową rybką. Obawiam się, że jednak test nie zdał się na nic. A to z powodu bardzo słabego poziomu wina. Smakowało jak trochę lepsza woda. Nie miało wad, które by uniemożliwiły wypicie, ale zalet też nie znalazłem. Oczywiście z sushi sobie nie poradziło. Wciąż zatem nie wiem czy Pecorino się nadaje do sushi, wiem tylko, że to z obrazka się nie nadaje. W sumie to do niczego się nie nadaje. Będzie trzeba spróbować jeszcze raz.

Konkurs Gastronautów

2010-11-18T09:34:00.000+01:00

Dziś, w trzeci czwartek listopada, nic nie napiszę o Beaujolais Nouveau. Nie dlatego, że mi zbrzydło, wręcz przeciwnie. Po prostu niewiele się zmieniło od zeszłorocznego wpisu. Pewne jest tylko, że tradycyjnie napiję się B.N. i to naprawdę dużo, a nie jakąś symboliczną lampkę, do czego i Was zachęcam. Zresztą, łamiąc zakazy, wypiłem już co nieco i to 10 dni temu. Jeśli Nouveau ma dawać jakiś obraz o roczniku, w którym powstało, to okazuje się, ze 2010 nie musi być jakimś dramatem.
*************************************************************************************************************************
Na zupełnie innym biegunie winiarstwa znajduje się konkurs ogłoszony przez serwis Gastronauci.pl. Można wygrać luksusową nagrodę jaką jest kolacja sylwestrowa wraz z noclegiem w warszawskim Hotelu Le Regina. Nigdy tam nie spałem, bo i po co, ale zdarzyło się dwa razy coś zjeść i było to jedzonko na szóstkę. Żeby wygrać nagrodę wystarczy dobrać jedno z czterech win do potrawy. Zacytuję Gastronautów:

Zadanie konkursowe polega na wskazaniu jednego z czterech podanych poniżej win jako najlepiej pasującego do opisanego poniżej dania, które, obok sześciu innych, skosztować będzie można w czasie sylwestrowej kolacji w restauracji La Rotisserie. Odpowiedź na zadanie konkursowe musi zawierać również uzasadnienie doboru wina do dania. Tekst uzasadnienia nie powinien być dłuższy niż 2500 znaków. Ocenie podlegać będzie zarówno poprawność merytoryczna nadesłanej odpowiedzi, jak i styl wypowiedzi.

Danie, do którego należy dobrać wino, to:
Confit z dorsza atlantyckiego z tempurą ostrygową i esencją z liści cytrynowych

Propozycje wina (w kolejności alfabetycznej):
1. Gewuerztraminer Granos Nobles 2007, Mendoza, Luján de Cuyo
2. Il Molino di Grace, Chianti Classico Riserva 2005, D.O.C.G. Chianti
3. Les Cris Pouilly-Fumé 2008, A.C. Pouilly-Fumé, A. Cailbourdin
4. Braida Moscato d’Asti ‘Vigna senza Nome’, Piemonte, Giacomo Bologna

UWAGA: Tylko jedno wino pasuje idealnie do podanej przez nas potrawy.

Wszystkie szczegóły można znalezć w tym linku. Jeśli już rozszyfrujecie czym są tempura, confit i liście cytrynowe, zadanie powinno dać się rozwiązać. Życzę miłej zabawy, sam chyba też wezmę w tym udział.

A teraz biegiem do sklepów bądź knajp po Beaujolais Nouveau. Koniecznie bez krawatów!

Gęsina na Św. Marcina

2010-11-11T18:48:00.000+01:00

Nawet gdyby zwyczaj jedzenia gęsiny na Św.Marcina był nowy i lansowany nieco na siłę, to i tak bym mu ochoczo przyklasnął. Jako odtrutkę na wszystkie plastikowe walentynki i halloweeny niemające najmniejszego przełożenia na naszą tradycję. Prawda jest jednak taka, że jedzenie gęsi na 11 listopada jest w Polsce obecne "od zawsze" i dopiero stosunkowo od niedawna zyskało również kontekst świętowania niepodległości. Gęsinę jadło się na Św. Marcina z dwóch dość praktycznych powodów. Po pierwsze była to ostatnia okazja do porządnego najedzenia się przed rozpoczynającym się wkrótce postem adwentowym. A po drugie gąski dorastały do odpowiedniego rozmiaru właśnie w tym czasie. Nie chcąc się więc skazywać na jedzenie gęsi mrożonych należy potraktować tę potrawę w kategoriach sezonowych. Jedzenie gęsi ma samiuteńkie plusy. Pierwszy i najważniejszy, to obłędny smak tego mięsa. Jest ciemne, pełne, treściwe, aromatyczne. Wbrew obiegowym opiniom gęsina zawiera niewiele tłuszczu, znacznie mniej niż na przykład cielęcina, o świnkach nawet nie wspominając. Ponadto tłuszcz wytopiony z gęsi jest i zdrowszy i smaczniejszy. Zjedzenie gęsi ważącej około 4 kg jest zbyt wielkim wyzwaniem dla jednej czy dwóch osób. Chcąc, nie chcąc musimy zaprosić rodzinę czy przyjaciół, co jest fajnym elementem tworzenia wspólnoty przy okazji jedzenia. Na naszej gęsinie poznał się świat, a zwłaszcza Niemcy. Wyczytałem, że eksportujemy 18-20 tys. ton, sami przy tym zjadając ledwie 700 ton gęsiny rocznie. Nie jest to pierwszy raz gdy o wysokiej jakości tego co polskie musimy przekonywać się dzięki obcokrajowcom. Dodatkowym plusem gęsiny jest jej uniwersalność w połączeniu z winami. Można do niej śmiało dawać aromatyczne, ciężkie białe wina takie jak Gewurztraminer czy beczkowe Chardonnay. Bardziej klasycznie będzie jednak postawić na stole Pinot Noira czy jakieś Nebbiolo. Wymarzyło mi się aby w Święto Niepodległości napić się Pinot Noira z Polski, ale w tym roku Jaworek wypuści swoje czerwone wina z 2009 z pewnym poślizgiem.
Moja gąska jest przyrządzona mało nowocześnie. Natarta czosnkiem, majerankiem, rozmarynem i solą. Nafaszerowana kwaśnymi jabłkami z suszonymi morelami i rodzynkami. Troszkę podlana Żubrówką w trakcie pieczenia. Podana z pieczonymi jabłkami i surówką z czerwonej kapusty. Zapewniam, że na żywo wyglądała znacznie smakowiciej niż na fotce z prawej. Oczywiście nie odpuściłbym sobie możliwości ćwiczeń warsztatowych p.t. "Jakie wino najlepiej pasuje do gęsi?". Podałem Pinot Noira z Palatynatu i alzackiego Gewuztraminera z niemałym cukrem resztkowym. Mi pasował bez porównania bardziej Pinot, ale Mama i Ciocia postawiły na Gewurza. Trochę tak wbrew nazwie blogu Białe nad czerwonym.
Zdaję sobie sprawę z tego, że tekst jest wrzucony trochę po czasie i nadaje się bardziej jako zachęta do jedzenia gęsi za rok. Z drugiej strony nie trzeba jeść gęsiny wyłącznie 11 XI. W celu wypromowania tego drobiu ruszyła świetna akcja GĘSINA NA TELEFON. Można telefonicznie zamawiać gąskę, która będzie do odebrania podczas festynu w jednym z miast. W Warszawie na przykład taka akcja będzie przeprowadzana w Hali Mirowskiej 26 i 27 XI, więc jest jeszcze czas by zadzwonić. Dodam, że ceny są wyjątkowo atrakcyjne, bo 1 kg kosztuje 19 PLN.
Mam nadzieję, że za rok wszyscy w Święto Niepodległości usiądziemy przy stołach zastawionych gąskami i oczywiście Pinot Noirem:-)

Magiczny łańcuch.

2010-11-09T23:28:00.002+01:00

Nie jestem nadmiernym fanem gadżetów okołowinnych, ale po zobaczeniu "magicznego łańcucha" nie mogłem się pohamować. Na żywca sprawia jednak dużo słabsze wrażenie niż na zdjęciach z Ebay-a, spokojnie można sobie odpuścić.

Beringer Red 2005

2010-11-06T18:39:00.000+01:00

FATALNE, 20 PLN
Zaledwie do końca roku można sprzedawać wina z niebieskimi banderolami, potem będzie to niemożliwe ( BTW jest to kolejny przykład rzekomych ułatwień prowadzenia biznesu przez Rząd chcący uchodzić za liberalny ). Nic dziwnego zatem, że zarówno sklepy jak i importerzy próbują za wszelką cenę pozbyć się tak oznakowanych win. Daje to często okazję na znalezienie wyjątkowych okazji zakupowych. Oczywiście obok okazji pojawiają się ewidentne miny typu nowozelandzkie Sauvignon Blanc z 2004 roku. Podstawowe wino od Beringera, które wypiłem, nie wydawało się aż tak wielkim ryzykiem, nawet pomimo sędziwego pięcioletniego wieku. Tymczasem okazało się bolesną porażką, żeby nie powiedzieć płynnym syfem. Nie umiem opisać czym pachniało, bo nie znam się za bardzo na chemii przemysłowej. Nie tylko nie wypiłem butelki, ale wręcz nie opróżniłem kieliszka. Wiem, że jest to podstawowe wino Beringera, ale od takiego producenta oczekuje się ciut więcej. Na kontretykiecie wina możemy przeczytać, ze ich produkty są hołdem składanym założycielom winnicy z XIX wieku. Chroń nas Boże przed takimi potomkami.

Chablis Raoul Clerget 2009

2010-10-31T16:37:00.000+01:00

SMACZNE-, 25 PLN
Zakładając się z własną Mamą o flaszkę wina mogłem być w 100% pewnym, że wino będzie pochodzić z Biedrony (Mama jest takim fanem tych sklepów, że powinna chyba zostać jakimś ambasadorem marki). Padło na promocyjne Chablis Raoul Clerget. Gdyby zamiast naprawdę eleganckiej etykiety napisać wołami cenę wina to smakowałoby świetnie. Tymczasem czytając o tym, że to Chablis, że fajny rocznik i że całość wizualnie prezentuje się naprawdę OK, to człowiek zaczyna spodziewać się Choinki. Takie oczekiwania sprawiają, że wino początkowo wydaje się zanadto odstawać od koleżanek z apelacji. Jest wodniste i smutne jakieś. Na szczęście po dwóch chwilach przychodzi sympatyczna mineralność połączona z grzankami, świeżym chlebem i dojrzałym ananasem. Jak na Chablis jest słabawe, jak na Chardonnay w porzo, a jak na wino za 25 PLN wręcz genialne. Śmiało można kupować.

Cardeal Dao 2007

2010-10-28T23:40:00.005+02:00

SMACZNE+, 25 PLN
Dr Jekyll i Mr Hyde w jednym. Nos tego wina mocno stajenny, obejściowy, dymny. Ciekawy, ale do przyjemności mu daleko. Za to usta przyjemnie wypełnia soczysta owocowość. Pije się je po prostu z frajdą. Wszystko przyprawione ciekawymi nutami migdałowymi. Producenci zalecają Cardeala do grillowanych ryb i to może być rzeczywiście strzał w dziesiątkę. Podejrzewam, że stanie się moim winem jesieni.
Do wszystkiego cena absolutnie genialna, Biedrona może się schować:-)

P.S. Kocham Polsat za przerwy reklamowe. Zdążyłem strzelić fotkę i opisać to co powyżej w przerwie "Bezdroży".

Kagor i degustacja win z Macedonii

2010-10-21T10:00:00.000+02:00

Najpierw pół słowa o degustacji win z Macedonii, która odbyła się 19 X w Hotelu La Regina. Jeśli dobrze zrozumiałem przedstawiane liczby, to nie do końca rozumiem sam pomysł na promowanie win macedońskich. Otóż Macedończycy uprawiają winorośl na 20 tysiącach hektarów przy czym sami wypijają 90% swojej produkcji. "Walka" marketingowa toczy się więc zaledwie o sprzedaż win ze skromnych 2 tysięcy hektarów. Daleko stąd do gigantycznej nadprodukcji Hiszpanów czy Australijczyków. Tym sympatyczniej, że jednak zdecydowano się przybliżyć wina z tego, bardziej egzotycznego niż Egipt, kraju.

Spróbuję skrótowo podsumować degustację:

Choć Macedonia jest krajem win czerwonych, to na mnie nie mniejsze wrażenie zrobiły białe. Prezentowane wina z odmian Temjanika czy R'Kaciteli były zupełnie wyjątkowe. Choć Rieslingi powinni sobie odpuścić.
Im więcej alkoholu, im więcej beczki, tym wina bardziej sprawiały wrażenie nieudolnej podróbki win chilijskich. Często nie dawało się tego pić, chyba że dla walorów edukacyjnych, aby nauczyć się rozpoznawać wina leżakujące w amerykańskim dębie.
Szczepy międzynarodowe ( nawet te obecne w Macedonii od dawna ) dają wina nieporównywalnie gorsze niż odmiany lokalne. Szukajmy na etykietach nazw trudnych do wymówienia.
Najtańsze z win zaskoczyły pozytywnie. Na półce w PL kosztowałyby ok. 15-20 PLN i mogłyby chyba z powodzeniem walczyć w segmencie win codziennych. Owszem, są techniczne i sztucznawe, ale i tak o niebo lepsze od taniej Mołdawii.
Czerwone odmiany Vranec, Plavac to nazwy, które trzeba śledzić. Niech tylko odpuszczą sobie wysoki alkohol, a skupią się na miłej owocowości.
Wina deserowe ( również dziwne wynalazki o czym poniżej ) mogą być koniem pociągowym eksportu win z Macedonii. Może nie powaliły mnie na kolana samą jakością, ale już relacja cena/jakość jest po prostu obłędna.

A na koniec opisik choć jednego z win.

KAGOR z winnicy Imako jest wynalazkiem. Purystom branżowym pewnie się nie spodoba, ja do nich na szczęście nie nalezę. Słynne deserowe wino zostało podkręcone dodaniem do niego lokalnych ziół. Przy pierwszym, bardzo intensywnym, nosie można je pomylić z Jagermeistrem. Przy dłuższym piciu ( było to dla mnie ostatnie wino degustacji więc mogłem sobie pozwolić ) przypomina po prostu słodkie wermuty. Barwa lekko przygaszona, jak przy Porto Tawny. Pije się je z niudawaną przyjemnością. Słodycz wina pięknie uzupełnia się z gorzkością ziół, a wszystko otacza różany zapach. Takie wino z dopalaczem. Jeśli ktoś zdecyduje się je importować do Polski wróżę mu duży sukces komercyjny. Wino będzie kosztować ok. 25 PLN za półlitrową, niebrzydką butelkę. Z pewnością sięgną po nią osoby z pokolenia wychowanego na Ciociosanie, ale nie tylko; na Tłusty Czwartek wypiłbym je z radością.

Chablis Premier Cru Emile Durand 2008

2010-10-12T23:04:00.002+02:00

MIERNE+, 40 PLN
Wino, które wydawało się okazją z Makro. Niestety słabizna wyjątkowa. Nie smakowało ani jak Chablis Premier Cru, ani jak normalne Chablis, ani jak zwykłe Chardonnay, ani jak prosta Burgundia, ani jak prosta Francja. Wydawało mi się, że oszczędzę kupując taniutkie Chablis Premier Cru, a tymczasem przepłaciłem za cieniutkie kwasowe wino. Chablis to dla mnie mineralność otoczona ciałkiem. W tym przypadku zabrakło obydwu atrybutów. Ku przestrodze...

Eros Ornella Molon, 2008

2010-10-08T09:31:00.000+02:00

SMACZNE-, 44 PLN
Wino przedziwne. Zamykane prześmiesznym plastikowym korkiem w kształcie czopka. Mieszanka Pinot Nero i Malbeka, czyli najjaśniejszego i najciemniejszego czerwonego szczepu. Skąd taki pomysł? Nie mam pojęcia. Szczepy zdają się prowadzić oddzielne życie wewnątrz butelki, zupełnie nie połączyły się. Wygląda to jak próby małego chemika, który soli żelazo i ciekaw jest czy wywoła to wybuch probówki. Gdybym skończył zabawę z tym winem po jednym kieliszku, to raczej wyżej oceny miernej by nie podskoczyło. Z czasem jednak coraz więcej było miłych nosowi truskawkowych nut. Całość sprawia wrażenie rozwodnienia, lekkości i niskiego alkoholu, gdy tymczasem ma solidne 13%. Pije się je z przyjemnością, aczkolwiek bez większych fajerwerków. Do spróbowania raczej jako ciekawostka.

Na osłodę piosenka imiennika wina.

Krzyżówka - rozwiązanie

2010-10-01T20:18:00.000+02:00

Osobom, które nie czytały poprzedniego posta proponuję, aby ten ominęły i wróciły tu za chwilkę. Tym zaś, którzy zmagali się z krzyżówką nalezy się rozwiązanie. Poniżej prawidłowo wypełnione kratki:

BARDZO PRZEPRASZAM ZA JAKOŚĆ!!!

Dostałem aż 9 odpowiedzi, wszystkie prawidłowe lub prawie prawidłowe. Literek "A" o które pytałem występuje w krzyżówce 17. Dałem małą tolerancję +-1, wszyscy zmieścili się w tym przedziale. Serdecznie wszystkim dziękuję za zabawę i gratuluję!
Drobne nagrody wygrali: KASIA I RAFAŁ ORAZ MIK PAW.